Przypominam o istnieniu takich fascynujących wynalazków jak email, gdzie można słać podobne zażalenia (bo widzę tu wyraźny żal o to, że sam, nie uciekając się do tak idiotycznego rozwiązania problemów życiowych jak samobójstwo, nie zrozumiałem sensu opowiadania). Jest to o tyle lepsza forma przekazywania tego typu komunikatów, bo - po pierwsze - fakt, że odrzuciłem czyjąś pracę nie jest publicznie ujawniany (w przeciwieństwie do sytuacji, w której jest to ujawniane w komentarzu do profilu, a to samo w sobie może stanowić narzędzie presji psychologicznej, co skutkować może w przyszłości łagodniejszym traktowaniem twoich prac; ja jednak na takie zagrywki jestem za sprytny), a po drugie - nie musisz manifestować wszem i wobec, że postanowiłaś przelać swą żałosną próbę samobójczą "na papier" (żałosną dlatego, że samobójstwo zawsze jest żałosnym wyjściem, nie piję tu do Twojej osoby, jednak jeśli ukazujesz autodestrukcję jako coś romantycznego, wzniosłego, nieomal pięknego [tak jak ukazałaś czyn swej bohaterki w opowiadaniu], no to pozdro).