Pięć pytań do: Beaty Andrzejczuk

WPMT: Premiera Pamiętnika nastolatki 2 za nami. Czytając zakończenie, którego nie chcemy zdradzać, nie sposób nie odnieść wrażenia, że planuje Pani pracę nad trzecią częścią przygód Natki. Czy mogłaby Pani powiedzieć nam coś więcej na ten temat?

Beata Andrzejczuk: Tak, jest w planach trzecia część książki. W ten sposób objęte zostaną trzy lata życia Natki w Gimnazjum. A zakończenia poszczególnych części są po prostu realne, jak w życiu i tego chciałabym się trzymać. Nie wiem, jak zakończy się trzecia część. Może happy Endem, a może nie, bo przecież w życiu raz mamy szczęśliwe zakończenia niektórych wydarzeń, a innym razem nie. I nie musi to być koniec świata.

WPMT: W obydwu częściach da się zauważyć, iż przykłada Pani szczególną wagę do upowszechniania wartości moralnych i społecznych (np. scena spowiedzi Natki i późniejsze wyrzuty sumienia). Czy przekazywanie ich za pomocą literatury jest dla Pani prywatną inwestycją w rozwój młodzieży?

B.A.: Patrząc na ludzi, nie tylko na młodzież zdaję sobie sprawę jak bardzo cienka jest granica pomiędzy wolnością, a samowolą. Dlatego ważne są dla mnie wartości moralne, bo pozwalają tej granicy nie przekroczyć. Nie narzucam jednak niczego. Raczej staram się pokazać , że każdy powinien szukać własnych rozwiązań, dobrych dla niego ale nie powinny one przechylać się w stronę samowoli, bo wtedy człowiek się gubi, zwłaszcza młody człowiek i może wpaść w niebezpieczną dla siebie pułapkę. Zawsze zresztą uważałam, że negatywne emocje niszczą przede wszystkim nas samych. No, to po co nam one? A są przecież sposoby, by się ich pozbyć i to chciałam pokazać.

WPMT: Jest Pani szczęśliwą matką trójki dzieci, a co się z tym wiąże, posiadała Pani praktyczną wiedzę na temat problemów, które dręczą współczesnych nastolatków. Zastanawiam się jednak, skąd wzięła Pani pomysł do napisania Pamiętnika nastolatki?

B.A.: Przyglądając się życiu nastolatków zrozumiałam, że często ich problemy są bagatelizowane, że czasem rodzice wymagają wyłącznie posłuszeństwa i dobrych ocen, nie rozumiejąc jak intensywne jest życie młodzieży i że nie kończy się na szkole. Szkoła zresztą też jest stresująca, a nauczyciele traktują nastolatków podobnie jak rodzice w domu: "Siedź cicho, nie gadaj, bo co ty tam wiesz i ucz się” Moim zdaniem to okropne podejście zwłaszcza, że wielu nastolatków jest bardzo inteligentnych mimo złych ocen w szkole, mają bogate życie wewnętrzne, sporą wiedzę i doświadczenia. Gdyby dorośli czasem posłuchali młodzieży to sporo by się od niej nauczyli, bo wcale nie jest tak, że jak są starsi, to są mądrzejsi. To powiedzonko należy odstawić do lamusa. Ale nastolatki mają też problemy, przeżywają wiele emocji i nie są to jakieś błahostki, tylko dla nich najważniejsze sprawy na świecie. I trzeba to szanować. Tak więc rozmyślałam sobie o tych aspektach i o innych i postanowiłam pokazać świat z perspektywy nastolatki.

WPMT: Napisanie książki wymaga wielu godzin ciężkiej pracy i stosów wykreślonych słów, o czym większość z nas zdążyła się przekonać. Bardzo często nie potrafimy odnaleźć weny. Co dla Pani jest największą inspiracją?

B.A.: Życie, fantazja, wyobraźnia…:) Siadam przed komputerem piszę pierwsze zdanie, drugie, a potem fikcja miesza się z rzeczywistością, doprawia fantazją i powstaje książka. Czasem muszę się pilnować, by mieć nad tym wszystkim kontrolę. Bywa bowiem tak, że siadam do pisania z konkretnym pomysłem, a po kilku stronach okazuje się, że wykreowało się zupełnie coś innego niż zamierzałam na początku. Ale to jest także ciekawe i inspirujące. I zaskakuje mnie samą.

WPMT: Na swoim koncie, poza świetnymi Pamiętnikami nastolatki, ma Pani również bardzo wiele innych publikacji: powieści, opowiadań etc. Co powiedziałaby Pani lub poradziła wszystkim, którzy marzą o wydaniu swojej twórczości?

B.A.: Przede wszystkim pisać i czytać. Im więcej czytamy tym bardziej rozwijamy swoją wyobraźnię i lepiej piszemy. No i próbować wydać. Mamy na rynku naprawdę dużo wydawnictw. Trzeba próbować i nie przestawać w siebie wierzyć. Czasem jest tak, że zamknie się przed nami sto drzwi ale otworzą się te sto pierwsze. Nie wolno rezygnować z marzeń, bo one się spełniają!

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 09.10.2010r.

Pawlak 09 10 2010 (07:58:02)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo ciekawy wywiad ;) Ja również zgadzam się z autorką, że często nie docenia się współczesnych nastolatków. Nie zauważa się ich problemów bądź nie docenia ich intelektu.

Czekamy na nową książkę Beaty Andrzejczuk ;]