Życie

Człowiek.
Marna istota w wielkim wszechświecie,
Myśli, że żyje.
Umiera, każdego dnia,
Bezpowrotnie tracąc część siebie,
Część własnego "ja".
Rządzi się własnymi prawami,
Omija zakazy, nakazy i wszelkie znaki, które pojawiają się na jego drodze,
Omija je bo boi siÄ™ ich,
Boi siÄ™ siebie,
Boi siÄ™ prawdy.
Nie chce dopuścić myśli, że żyje w konkretny celu,
Że żyje dla konkretnych ludzi,
Których kocha lub nienawidzi.
Potem odchodzi,
By opuścić ten skorumpowany świat,
W którym pieniądz jest bogiem,
WÅ‚adza jest panem,
Tak dobrym i hojnym,
Tak ciepłym i zimnym zarazem.
Kończy swoją mękę,
Nie wiedząc jak wiele piękna jest na tej Ziemi,
Jak wiele miłości i radości niesie godne życie.
Nie wie o tym, bo oczy przesłoniła mu chciwość,
Zazdrość i pożądanie tego co najgorsze,
Tego co niedozwolone,
Jabłka, które z zakazanego drzewa smakuje najlepiej,
Owocu śmierci i hańby zarazem, która będzie trwała na wieki wieków.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 27.12.2008r.

Dawied 28 12 2008 (13:48:17)

Moim zdaniem brakuje trochę nie domówień i wątpliwości, mógłbyś parę metafor stworzyć, żeby zmusić czytelnika do zastanowienia. 4

Pcheła 27 12 2008 (12:00:18)

Amen. Świetny. Za każdym razem jak czytam Twoje wiersze stwierdzam, że bardzo łatwo podchodzi Ci dobieranie odpowiednich słów. A to się ceni. ;)