Zniszczalność

Masz Dawidzie tupet, by tą ironią zawstydzić człowieczeństwo i współczesne nastawienie na konsumpcjonizm. Kiedyś pomyślałem, że słowo filozofia powinno się zastąpić filoskrobią, a Ty z łatwością mi to przypomniałeś, choć chciałem zapomnieć, chciałem się łudzić "ideami", udając, że zmysły oszukują. Myślałem, że mocząc w ślinie etykę, chcesz ją wypluć niczym Nietzsche, choć w pewnym sensie ktoś mógłby ten utwór tak odebrać. Nie stawiasz tezy w pracy i to jest jej atutem, po prostu wygłaszasz przemówienie, ot tak(ach ta delikatność, subtelność), jakby godząc się z rzeczywistością, a mimo wszystko liczysz na refleksję. Najbardziej zachwyciła mnie łatwość, z jaką podmiot występuje. Jest w tym wszystkim charyzma i można się oszukać i chce się być oszukanym, choć pewnie nie powinno. W zakończeniu podmiot okazuje przywództwo, chęć pójścia za tłumem i oszukania siebie samym sobą. Bądźcie źli, ja będę razem z wami, bo co nam pozostało, skoro wartości topią się w ślinie? Tyle są warte? Niczego nie stwierdzasz, aczkolwiek w tej ukrytej głębi okazuje się, że przemijanie jest wynikiem znudzenia doczesnością. Chciałem skomentować dzisiaj pracę innego autora, a po raz kolejny Twoje pióro ukradło mi wieczór, tak jak podmiot liryczny chce ukraść tłum. Pozwól, że przy Twoich pracach nie będę stawiał ocen, bo musiałbym oddać się wierszowi, a potem zamienić w formalistę. A przecież lepiej spędzić z nim czas niż kpić z POEZJI, mówiąc, że "duża litera jest nie tam, gdzie powinna" albo "przecinek pieprzy klimat". Przy Twojej oryginalności i autentyczności tak się nie da albo być może w swej ułomności względem pracy tak nie potrafię.

chyba "ludzkiE" ?:)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ciekawy, turpistyczny obraz zachowań ludzkich w XXI wieku, do mnie to trafia, gdyż przepadam za tą formą przekazu w poezji. Jesteśmy sami dla siebie bogami i sami ustalamy prawa, zarówno publiczne, jak i moralne. To co kiedyś nas brzydziło, oburzało, teraz jest chlebem powszednim. Podoba mi się moc przekazu, jaką prezentuje podmiot. Wykrzyknienia, przytoczenie dekalogu i inne sytuacje liryczne są dla umysłu motorem napędzającym przekaz. Jeżeli chodzi o styl, to masz swój i dobrze o tym wiesz, jak też dobrze go wykorzystujesz. Twoje wiersze nie są nudne i można nad nimi rozważać, co się chwali i oby było tak dalej. Ocena jest tutaj chyba formalnością, ale cóż:)