Zniewolona

Użytkownik ocenił pracę na 4
Odnoszę wrażenie, że ten wiersz jest trochę hmm...sztuczny. Oczywiście inne podejście do tematu miłości, co mnie bardzo cieszy, ale poszłaś chyba w złą stronę. Ludzie mają tendencje do wyłącznego wychwalania, tudzież krytykowania miłości i nie pozostawiają miejsca na opisy, przemyślenia. A Ty zrobiłaś coś zupełnie odwrotnego: nie pozostawiłaś w nim miejsca na samo uczucie, co mnie ukłuło. Ale cóż, nie można być za bardzo wymagającym. Bardzo dobre opisy, choć druga część jest troszkę gorsza od początku utworu. Niektóre metafory genialne, inne znów przesadzone. Skupię się może na metaforze szczęścia, którego definicja udała Ci się znakomicie. Napisałaś, że szczęście jest drobnymi nićmi, z których można utkać co się tylko zechce przy odrobinie kreatywności i wewnętrznego optymizmu. Dobrze, że zawarłaś w wierszu przesłanie, którym jest to, że człowiek jest uziemiony, niezależnie od tego ile by z siebie dał, a pozorność wolności absolutnej jest tylko złudzeniem. I pomimo złudzenia, tak naprawdę Twój tekst nie jest o miłości, tylko o poszukiwania szczęścia we własnym życiu, które może objawić się również jako miłość. Druga część wiersza jest nieco gorsza od strof początkowych, starałaś się nacechować uczuciowo dalszą część, ale wg mnie nieznacznie, ale przesadziłaś. Końcówce utworu mogłaś dać odrobinę magii, a zakończyłaś sugestią podmiotu lirycznego, co kłóci się z Twoimi wcześniejszymi pracami. Dajesz nam do przeczytanie tekst nacechowany bogactwem środków stylistycznych, interesującej i niebanalnej definicji miłości oraz jej relacjami ze szczęściem, a jednak brakuje mi tego uniwersalizmu. Dziś ode mnie cztery.