Złość z miłości

Użytkownik ocenił pracę na 5
Witaj,

Zaciekawił mnie już sam tytuł. Miłość w wierszach kojarzy mi się z cichą, skrytą, nieszczęśliwą miłością albo z żarliwym uczuciem, które rozpaliło czyjeś serce z wzajemnością. Jednak nigdy nie sądziłam, że ktoś napisze wiersz tak odważny, który każdym słowem będzie bezwstydnie przenikał chwile spędzone z ukochaną osobą, co bardzo zraniła. Zaskoczyłaś mnie tym, nie powiem, bardzo pozytywnie.

"mam do czynienia z czymś poważnym
zaklętym uniesieniem od kiedy
miłość w złość a później nienawiść
nie nie chcesz znać prawdy"

Ta strofa jest moim zdaniem jakaś nieposkładana prawidłowo, jakby poszczególne wersy były inną myślą, a przecież wciąż mają tworzyć spójną treść.

Nie wniosłabym już więcej poprawek. Wiersz mimo tego, że jest momentami ubrany w protekcjonalność, nie zanika w nim nuta subtelności. Podmiot liryczny miota się na wszystkie strony, nie wiedząc co ma robić. Niby kocha i nie może przestać, ale ta osoba tak bardzo zraniła, że trudno wybaczyć.

Pracę oceniam na zasłużone 5.

Pozdrawiam, Viva_El_Amor

Użytkownik ocenił pracę na 5
Całkiem dobry i śmiały wiersz, taki bez słodzenia, a wręcz przeciwnie, a jednak o miłości, o uczuciu, które mimo wszystko trwa. Podoba mi się określenie Ilverany na zwyczajne, wręcz oklepane zakończenie, które jednak w odniesieniu do całości "nabiera fajności". I też taką samą fajną piątkę wystawiam ;)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Przeczytawszy tytuł nastawiłam się sceptycznie. Wiesz, tyle wierszy o miłości powstało, że czasmi, przyznam się szczerze, że aż niedobrze się robi czytając następne. Ale nie robi się niedobrze wtedy, kiedy wiersz jest tak dobry, że idzie się tylko rozpłynąć. Ten do takich należy. Prosto, z mocą, prowokacyjnie, końcówka, niby okropnie prosta, powiedziałabym nawet, że banalna, ale przy całej treści nabiera fajności. Podoba mi się.