Złość

Gdy nie mogę sprostać wymaganiom
Co mam zrobić, jak życie sobie uczynić,
Aby można było iść w las głazów, nie patrząc wstecz?
Otoczony przez marzeń stos nie spełnionych
Gdzie wartości nie ma, gdzie idei już nie ma
Z nadzieją trzymającą się duszy do końca, jak istnieć?
Ze srebrem księżyca, duszą mleczną zanurzoną w nieba ludzkiego ciemność
Nauczono i nas!
Przyjaźń zginęła na zakręcie walki
A dzień jasny przekuto na sekundy wyrzeczeń i minuty klęsk
Któż w bycie o życiu nie myśli
I stojąc drzewa nie ruchomo nie mogą zabrać głosu
Wartości, gdzie jesteście... dajcie mi wiarę
Dźwigając ciężar odpowiedzialności za siebie
Cóż mam robić jutro?
I fałsz i nieszczerość, nie ma zrozumienia dla nas
Bagno siarką poniżenia pachnące
Szkło życia, a ja nie widzę swego odbicia
Tonę, ma łódź na dno idzie
I w ciszy samotności myślę o przyjaciołach
Pędzę po drodze i gdy jestem blisko, znów się cofam
Bluźnie, bo wybawienia żądam!

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 15.10.2008r.

Dawied 31 01 2012 (17:52:10)

Ciekawy profil tak w ogóle ;D