Zero.eM

Użytkownik ocenił pracę na 6
Twoja poezja Starożytny Bożku :P daje mi twarde nasiona do gryzienia, zawsze jak się zabieram za twoje prace muszę zgasić swój zapał i powoli kroić wiersz, żeby niczego nie przeoczyć, w tym przypadku jest podobnie. Już bijesz mnie po twarzy pierwszym wersem który urzekł mnie, bo daje mi możliwość interpretacji go. Wstęgi czyli coś długiego, jak nici, od razu skojarzyło mi się to z życiem dwuistnień, czyli rzeczy połączonych, ale jednak myślących i czujących osobno. Strasznie mi się to podoba (mam nadzieję, że nie zepsułem niczego?). Dalej piszesz o trwałości owej wcześniej przeze mnie opisanej materii, dlaczego mam skojarzenie z mojrami, które siedzą i przecinają nici ludzkich losów(?) (dziękuję ci za tak ogromny wachlarz interpretacji). Druga zwrotka ma ciekawą budowę i daje mi bardzo malownicze obrazy deszczowe, deszcz w poezji dla mnie bynajmniej nie oznacza smutku, ale swego rodzaju oczyszczenie, Catharsis. Dalej przeczytałem po raz kolejny dalszą część wiersza, żeby móc powiedzieć jedno zdanie. Dal mnie opisujesz tym utworem jakąś ulotną esencję istoty ludzkiej. To tyle z mojej strony, pozostawiłeś mi swoim wierszem miłe wspomnienia. Wrócę do niego z pewnością. Salva! Salem.