Zdążyłem

Siedziałem pod płaczącą wierzbą,
w ciepłą, letnią noc pewną.
Przesuwałem paciorki Miłości,
zatopiony w gąszczu różanego zapachu.

Wpatrzony w bezchmurne niebo,
doglądałem gwiazd w otchłani ciemności.
Nieoczekiwanie dostrzegłem obłok jasny.
To starzec wiejski, Czesiu z imienia.

Odsunąłem go w otchłań, bałem się zjawy, zanurzony w modlitwie dotykałem spoconą ręką koraliki.
Postać wróciła z natężonym wołaniem!

Ratować co prędzej, śpieszyć do wioski!
Na plebaniÄ™ naszÄ…!
Zerwałem się z gleby, ruszyłem pośpiesznie!

Znalazłem kapłana- udałem się do starca.
Zdążyłem!
Odchodził spokojny, pojednany z Panem.
Nie zapomnÄ™ nigdy!

Tej wdzięczności uśmiechu.
Radości z tego, że pośpieszyłem.
To nie ja mu pomogłem,
to siła tych róż.

Wzruszony, ale szczęśliwy spełniłem to,
co mi pąki przykazały.

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 03.07.2009r.

takalama 03 07 2009 (19:40:38)

Użytkownik ocenił pracę na 5
podoba mi się, jest rzeczywiście trzymająca w napięciu, ale jak dla mnie na 5. trochę irytują mnie wykrzyknienia, a także nie mogłam dostrzec głównej myśli tego tekstu. podoba mi się za to nieregularność tu występująca. podsumowując: bardzo dobra praca, zostawiam 5 z plusem

Imbir 03 07 2009 (19:31:24)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podoba mi się ta praca. Ma w sobie pewną magię, i czyta się ją z lekko zapartym tchem. Mam wrażenie jakby w mojej głowie rodziły się obrazu prosto z "Wyznań gejszy" - wiśniowy ogród, zabawa półcieni, jasne barwy i wszechogarniająca nadzieja. Przede wszystkim bardzo ujęło mnie zakończenie - pięknie spuentowany wątek. Cóż, naciągnę ciut do 6.