Zawsze to samo spojrzenie

Użytkownik ocenił pracę na 6
Moim zdaniem udało ci się. Ja od razu zrozumiałam ten wiersz w ten sposób: nieważne, czy bogata, czy biedna, ja i tak na nowo, na różne sposoby, smakuję porażki. Ponadto nikt nie zwraca uwagi na to, kim naprawdę jestem, co się dla mnie liczy w życiu, co jest dla mnie ważne, a co nie, co lubię, a czego nienawidzę et cetera. Zamiast tego wmawiają mi, kim mam być, co lubić, co robić, o czym myśleć.
Temat bardzo mi bliski i bardzo mnie ujął. Nie mam nic do zarzucenia również wykonaniu - wyczuwam tu całą masę uczuć. Profesjonalnie napisany, dopracowany i przemyślany utwór. Gratuluję.

Witam.
Zawsze to samo spojrzenie - i sięganie dna raz w dobrobycie a raz w niedostatku. Wszystko odnosi się do nastroju jaki we mnie mieszka za każdym razem o innym podłożu a jednak daje to samo spojrzenie choć pozornie smakuje inaczej.

Nie dostaję od życie tego co bym chciała, więc melancholia i smutek jest wszędzie w każdym kącie mojego życia i sama muszę się z nim borykać.

Tak pokrótce o tym co chciałam powiedzieć - nie wiem czy mnie się to udaje - ale próbuję

Użytkownik ocenił pracę na 4
Zaciekawił mnie tytuł jaki nadała Pani swojej pracy. Dla mnie ‘zawsze to samo spojrzenie’ jest niczym innym jak niedopuszczanie do głosu innych, posiadanie własnych racji, nie danie sobie niczego wytłumaczyć. To dla mnie bardzo ważna kwestia. Z tego względu chciałam ocenić Pani wiersz. Jego dwa pierwsze wersy kontrastują ze sobą i podmiot liryczny ukazuje w ten sposób różnice pomiędzy odległymi od siebie światami: ubóstwem a bogactwem. Zawsze to nowe doświadczenie, oczywiście powyższy to czysto teoretyczny przykład. Dla mnie podmiot liryczny dzięki niemu może wyciągnąć pewne wnioski; jakie, nie wiadomo. Wyjaśnia nam tylko, że ‘zawsze sięgał dna (…) o innym smaku’. To jest zastanawiające, bo dno kojarzy się przede wszystkim negatywnie. Może to się odnosi do powyższych wersów a może wcale nie (wtedy nabiera bardziej realnych ‘kształtów’). Podmiot liryczny jest bardzo bezpośredni, o czym świadczy druga strofa, a przede wszystkim dwa ostatnie wersy. Ostatni wers wiersza mówi mi, że te kąty to takie zagłębienia duszy. Każda strofa ma jakiś sens, nawet nie ukryty, a ja lubię bezpośredniość. Tylko jako całość nie przemawia do mnie. W wierszu mogę zastanowić się nad takim aspektem jak ubóstwo, bogactwo, jakie niosą one skutki. Zabrakło mi zaskakujących środków stylistycznych, one zbawiennie działają na czytelnika. Pracę oceniam na cztery.