Zakochany we wdowie

Thanks, thanks. Ostatnio nie miałem czasu na komentowanie, choć na WPMT zaglądałem. Dopiero to się zmieni jak będę po Olimpiadzie z historii, ale znajdę czas na tak budujące forum jak nasze. Pozdro

Użytkownik ocenił pracę na 6
Utwór przedstawiasz w świetle niesamowitej metaforyczności.
Suma summarum o jego faktycznym sensie przekonałem się dopiero po zestawieniu całości tekstu z tytułem. Widzę młodzieńca, który zakochany jest w wiele starszej od niego kobiecie - co więcej wdowie. Pierwsza strofa jest wstępem do wizji jego miłości. Widzi ją przechadzającą się obok słonecznych kwiatów, wyznaje jej swoje platoniczne, pamiętnikowe uczucie. Jest z nią tak związany emocjonalnie, że zestawia swoją osobę z jej cieniem, jest jednocześnie niczym w zestawieniu z jej prawdziwą postacią - a z drugiej strony jest jakby częścią jej samej.
Kolejne wersy raczą delikatnie rozjaśniać obraz, ciemne kolory żałoby i upadek marzeń dają czytelnikowi do zrozumienia, że podmiot liryczny zdał sobie sprawę z żałoby kochanki. Doskonale wie, że jej życie jest już sprzedane. Że nie liczy się nic oprócz jej zmarłego męża, a sny - zamieniły się w wilki, koszmary.
Modlitwa porównana ze ścieraniem dłoni świetnie enigmatyczna i pobudzająca wyobraźnię, martwy płomyk kochanej osoby, a jednocześnie ogromna rozpacz - tutaj na ziemi. Rozpacz kobiety i rozpacz bohatera wiersza, który wie, że nie ma sposobu - by dostać się do serca kochanej.
Ostatnia strofa ścisza wszystko, podmiot liryczny z zapalonym skrętem żegna czytelnika w cholernie smutnej atmosferze. I on i czytelnik doskonale wiedzą, że z tej miłości nic nie może być. Ona - żyje śmiercią męża, on - miłością, która nigdy się nie spełni. Wszystko to w ostatnim wersie podlewasz wódką. Świetna, dojrzała, zawiła i piękna poezja, która w czterech strofach buduje istny film - w stu trzydziestu procentach odrywający od rzeczywistości. Dla takich wierszy warto tutaj wchodzić, oby tak dalej!

Peace,
Zoso