Zagubiona puszystość firmamentu

mówię wam
pioruny ostrzÄ… sobie
na mnie zęby od dawna
i niemiłosiernie dziurawią
ziemiÄ™ szukajÄ…c mnie


okryję się bielą mgły
wtulę głowę w suche liście
wypijÄ™ soczystÄ… rosÄ™ z traw
i będę tak niewidzialnie przejrzysty
że grom dudniący nie usłyszy


to nie jest sprawiedliwe
co prawda wiodę życie beztroskie
ale gdy nabrzmiałe chmury gromadzą się nad głową
staję się niewolnikiem potężnego dyktatora
a przecież tylko romansowałem z nieboskłonem


widziałem bardziej puszyste chmury
niż ktokolwiek widział
od góry są takie zwodnicze
bo gdy pragnąłem się w nie wtulić
rozstąpiły się i spadłem na twardą ziemię


mimo wszystko odnalazłem
puszystość chmur na ziemi
w bieli mgły
w suchości liści
w soczystości rosy

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 16.07.2009r.

diablo 17 07 2009 (02:38:37)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zgadzam się z przedmówca,szkoda,ze wiersz nie został doprowadzony do końca w tak świetnym stylu.Chociaż z drugiej strony takie "załamanie" owego stylu na koniec ma swój urok.Za całość ode mnie 5 bardzo zasłużone. Pozdrawiam

Dawied 16 07 2009 (18:05:58)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zakończenie kurcze, no nie mogę :( To jest świetny wiersz, głęboki, wieloznaczny, ciekawy, a zakończenie takie bez polotu. Byłem gotów dać Ci szóstkę, bo znów wspiąłeś się na wyżyny, ale ostatnia strofa troszkę banalny i przede wszystkim bez magii, która towarzyszyła wierszowi.