Zagłuszyć sumienie

Uciekała od światła latarnianego
Ukrywając łzy w apaszce rozpusty
Przez ciemne uliczki schronienie
Dające jej miękkim dłoniom
Spojrzeniom pustym

Usta jej drżały sumienie grzmiało
Snuła w umyśle najdziksze intrygi
Zagłuszyć rozsądek wpajany przez życie
Tak kruche wręcz prowizoryczne
Jak szew z fastrygi

Dziewczyna uboga lecz z wizją
Dalekosiężnej przyszłości
Utopijnych myśli zaprzątających
Rozum lecz nie sięgających
Niedługiej starości

Ocena: 4.375
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 28.01.2009r.

Ancilla 16 02 2009 (21:26:21)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Łał,świetny;] Ode mnie oczywiście 6, za to, że jest taki realny i piękny. Każdy słowo podnosi mnie do góry, każde przeżywam ze smutkiem, jak to może być źle. Podoba mi się, opisuje nieobce mi uczucia.

Krzyku_1993 29 01 2009 (19:11:49)

Dziękuję. Jest to wiersz, który napisałem podczas mojej niemocy twórczej i bardzo się cieszę, że niektórym się podoba.

Molly93 29 01 2009 (11:41:28)

Piękny wierz. Ma w sobie to coś. 6 :)

Krzyku_1993 29 01 2009 (10:51:52)

Dzięki aubrey, oraz dziękuję temu tajemniczemu osobnikowi, co dał mi 1 bez żadnego uzasadnienia... Mam nadzieję, że dowartościowałeś się tym i teraz Twój, chociaż nie... twój wiersz znalazł się wyżej.

aubrey 28 01 2009 (23:38:24)

Ten wiersz imponuje mi pod każdym względem. Najlepszych z Twoich dotychczasowych. Ciekawy układ rymów oraz bardzo ciekawy przekaz. Całość wg mnie na 6, choć może to będzie tylko moja ocena.