***(zadzwoń do mnie gdy umrzesz)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Przypominasz mi trochę dawną mnie pod katem budowy z wiersza, rozczapierzonych strof. Świadczy to tak o ogromnej emocjonalności wiersza, jak i pewnej niepewności, może nawet podświadomej, autora, co do wartości/ważności jego słów.
Zdarza Ci się przesadzać, np. tu z tym epitetem "niechlujnie zbity z papieru/człowieku" - jest przesyt: przekształcony związek frazeologiczny plus ten epitet, który na dodatek jakoś wcale mnie nie porusza. Dalej, słowo zlepek - hem, są takie słowa, które w większości przypadków będą brzmieć... tandetnie, zużycie, w ogólnym rozrachunku drażniąco i nieadekwatnie. To jedno z tych słów.
"ubrany obrzydzeniem
do głębokości wspomnień" - musiałam chwilę się przekonywać się do głębokości (uparcie czytało mi się "głębokich"), jednak jest całkiem niezłe, nawet mimo warstwowości.
"zadzwoń do mnie gdy umrzesz" było naprawdę fajne i powiem Ci, szkoda że postanowiłaś zrezygnować z tego powtórzenia w ostatniej strofoidzie - wydaje mi się jakaś słabsza, "tak by nikt nie wiedział" - no żesz jeżeli nie żyje, to kto ma się dowiedzieć. Nie podoba mi się, że wilk i owca są w osobnych wersach. Tyle ode mnie. Daję 4 z minusem.