Zachwyt

Nieboskłon tonie w mych oczach
Odbija się błękit w źrenicach
Przez twarz skąpaną w przestrzeni
Przelewa się strumień życia

W tęczówkach nieubłaganie
Gubi się słońca złocistość
Uśmiech wykwita nad światem
Nad życia jasność i czystość

I drzewa rosną aż w serce
Zieloność wpuszczając w głowę
I wrastam w nie z wzajemnością
Gubiąc gdzieś serca połowę

To trawa jest w moich włosach,
Czy siebie zgubiłam w trawie?
To wszystko zrośnięte, ciągłe
Jak w tej dziecięcej zabawie

Jak można patrzeć i nie czuć?
Nie widzieć energii ziemi?
Gdy żyją nad nami ptaki
My trwamy ślepi i niemi

Odbierz gdy trzeba, Boże,
Ze szczęścia mi to albo owo
Lecz nie zabraniaj mi patrzeć
To moje ostatnie słowo!

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 05.09.2010r.

subtelny demon 05 09 2010 (15:49:44)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz rymowany i dość płynny, więc policzymy sylaby, i tak... pomijając ostatnią strofę, której pierwszy wers liczy 7 sylab, a drugi 9, wszystkie są zgodne co do ośmiu. I jeśli jesteśmy już przy sprawach technicznych, budowa klasyczna, rymy może trochę mniej, gdyż przypadają jedynie na parzyste wersy, głównie gramatyczne, lecz nie wpływa to ujemnie na jakość pracy. Sama praca jest bardzo optymistyczna, wesoła! tak właśnie, zwłaszcza dwie środkowe strofy, moje ulubione. Nie posługujesz się wyszukanym językiem, raczej prostym, lecz dzięki temu bezpośrednio trafiasz do czytelnika, dzieląc się z nim swoją, a może raczej podmiotu radością, tytułowym zachwytem nad pięknem świata. Bardzo przyjemna praca.

Ursiss 05 09 2010 (18:25:46)

Dziekuje bardzo za pozytywna ocenę. Przyznam, że układ sylab tworzę raczej intuicyjnie. Nie liczyłam ich, pisząc ten wiersz, dlatego własnie są w tym pewne nieścisłości.