Z życia (III)

Użytkownik ocenił pracę na 5
ehhh... nie znam się na poezji aż tak bardzo ale z komentuje ten wiersz. nie podoba mi się zwrot "tylko mruknięciem języka" to dla mnie trochę bez sensu. wieże że piszesz wspaniałe wiersze i nie tylko ale ten wiersz nie jest dla mnie wystarczający by wstawić 6 dlatego dam 5. uzasadniając swoją ocenę: końcówka ciekawa, nawet bardzo. moim zdaniem początkowi czegoś brakuje, uważam że rozpoczełeś niezbyt ale z każdym słowem z każdym zdaniem jest coraz lepiej i wreszcie końcówka, wspaniała. 2 strofa jest jakby pokazaniem że podmiot liryczny boi się czegoś, takie tchórzostwo i tu muszę się nieco zgodzić ż jazzu że ten wiersz jest "napisany zrozumiałym językiem, że zaczynasz od pytania retorycznego o istotę filozofii" ohh.. no to 5 ;)

Takie pytanie retoryczne same w sobie ma jakąś zasadę dotyczącą istnienia. Starasz się dotykać antropologi zakorzeniając się w pytaniu "CZYM jest człowiek"(zresztą odpowiedzi na pytanie "CO to jest człowiek" po prostu nie ma). Ja osobiście jestem przeciwny łączenia filozofii z poezją, ale to właściwie szczegółowaty szczegół :) dobra ja tu pierdu pierdu, a pasowałoby liznąć świata podmiotu lirycznego...Odpowiedź na pytanie dwóch pierwszych wersów znajduje się w dwóch następnych. Druga strofa oraz ostatnia które w pewnym sensie są identyczne zawierają w sobie ciekawe spojrzenie na problem. Nie wiem czy dobrze zinterpretowałem(czy jak zwykle na swój sposób) ale okazuje się że w podmiocie lirycznym(czy też przedmiocie poznania, którym w tym wypadku jest jednocześnie sam podmiot) zawarte są pewne racje, zasady. Oznaczałoby to, że w nas samych leży sens(sami jesteśmy sensem? hmm) lecz z jednej strony jest obawa przed jego objawieniem a z drugiej strony świadomość(pierwsza strofa) że nie jesteśmy w stanie dojść do niego w sposób graniczny, ostateczny a więc poprzez pojęcie prawdy(w sumie to pojęcie względne). Nie wiem co myśleć o utworze, na formę nie patrzę, bo treść mnie pochłonęła. Jest tutaj takie odwołanie się w pewnym sensie do filozofii Kanta, w pewnym sensie nawiązujesz do platońskiej jaskini, czy tez filmu Matrix(zresztą platońska jaskinia to był jeden z głównych motywów tego filmu). Jeszcze tak się ironicznie złożyło, że 5 minut przed przeczytaniem wiersza oglądałem...pierwszą część trylogii braci Wachowskich ;D Cóż jeszcze...wiele spraw dotykasz, ale wydaje mi się, że kolejna część byłaby wskazana

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jeżeli koniecznie wymagasz ode mnie streszczania utworu to niech będzie, padło na Ciebie. Z serii ten wiersz jest napisany najbardziej zrozumiałym językiem, zaczynasz od pytania retorycznego o istotę filozofii, jej powierzchowność, cóż raczej nie będzie nam dane poznać sensu swojego istnienia. Druga strofa ukazuje tchórzostwo i zawiść istoty ludzkiej, jak też strach przed poznaniem. Trzeci strofo-wers jest jakby wyznacznikiem wobec dwóch kolejnych strof, po nim następuje odbicie poprzednich strof tylko przedstawiają sytuacje odwrotnie. Podmiot nakazuje stawiać pytanie zanim zaplanuje się nowego członka rodziny, czy należy umierając pociągać za sobą innych, może chodzi o mentalność, może przyszłość, może zwyczajną śmierć, jest pewne niedopowiedzenie, które może się podobać. Ogółem budowa dobra, treść nawet też, aczkolwiek bardziej druga część środkami stylistycznymi bardziej do mnie przemawiała, aczkolwiek tu zakończenie było ciekawe. Cóż daję 5 i cykl zakończysz bardzo dobrze.