*** ( Z przyklejonym wzrokiem )

Użytkownik ocenił pracę na 5
Głównym tematem twojej pracy jest pies i jego właściciel- utracenie najlepszego przyjaciela.
Między kolejnymi strofami zrobiłabym linijkę wolnego miejsca. Sądzę, że wtedy będzie to wyglądało bardziej estetycznie.

Pierwsza strofa.
"mój wierny od wieków zostanie sam"
Co wierny? Ten pies? Czy jego pan? O co ci chodziło, bo nie do końca załapałam twój tok rozumowania.
Ogólnie pierwsza strofa zaczyna się od momentu, kiedy pies rozpacza nad stratą swojego właściciela. Widzę przed oczami takiego użalającego się psa, z przyklapniętymi uszami i takim okrągłymi, przygaszonymi oczami, który siedzi w pokoju jakby czekając, że to wszystko to sen i to, co było kiedyś wróci. Skojarzył mi się z tym pewien film, który nie wiem czy jakieś dwa czy trzy miesiące temu nie leciał w kinach; film był właśnie o psie, który stracił swojego pana na jakiejś wojnie czy zaginął (już nie pamiętam) i w każdym bądź razie codziennie przychodził na stację kolejową, bo tam zawsze spotykał się ze swoim panem. Ogólnie- ładnie operujesz słowem i potrafisz stworzyć obraz przed oczami czytelnika.

Druga strofa.
Opisujesz moment śmierci właściciela. Zwierzak próbuje zwrócić jego uwagę, że zaraz jego pan umrze. Bardzo wzruszające; ta niemoc psa dobiła mnie.

Trzecia strofa.
I wreszcie nadszedł ten moment, kiedy jego właściciel umarł. Pies zdaje sobie wtedy sprawę, że już nie będzie tych wspólnych ich chwil.

Czwarta strofa.
Piszesz o jego właścicielu... Miałam takie odczucie, jakby jego pan pod postacią ducha przypatrywał się temu wszystkiemu z boku. Widząc siebie- starszego człowieka i swojego przyjaciela- psa, który czeka wiernie przy nim na jego przebudzenie. Jakby tak naprawdę on nie umarł.

PiÄ…ta strofa.
Pod. liry. (właściciel) idzie w stronę tego tzw. białego światełka, czując się radośnie. I żegna go pies, szczekając do niego.

I szósta strofa.
Pod. liry. obawia się albo inaczej: czuje, że jego pies (Puszek?! trochę banalne imię tak nawiasem mówiąc :P) będzie za nim tęsknił i, no cóż, nie poradzi sobie bez niego.

Podsumuje sobie teraz to wszystko...
Operujesz dość prostym i zrozumiałym słownictwem dla wszystkich. Jednak pomimo tego twój wiersz ma swego rodzaju czar. Czuję te emocje i psa i właściciela. Ten ból, rozpacz, radość... to wszystko gotuje się we mnie. Więc emocje są bardzo wyczuwalne. Środki stylistyczne cechuje tutaj prostota i to mi się w tej pracy podoba. I oczywiście brak błędów. Za pracę dam pięć z minusem.
Pozdrawiam ;)