Z potrzeby

Nie staniemy, gdy dzień zagaśnie
Będziemy wciąż dalej unosić się
Na ptakach marzeń szybując
Wśród błękitu nieba, na prądach nadziei

I krzyk serc buntowniczych żaden gest
Żaden szept nie uciszy,
nikt ognia młodych nie zagasi
Słów i myśli nikt nam nie odbierze

W chaosie uczuć, szukając drogi
Będziemy na gruzach starości żyć
Wigor i huragan sił zmieni świat
Jak przed nami inne pokolenia

I z głową do góry, z piersią wypiętą
Jak herosi antyku na tarczy
Optymizmu i wiary w sukces
Będziemy wracać do ciszy serc

Z potrzeby nie ugniemy siÄ™
I jak stal twardzi i zimni
Będziemy stąpać po szklanych schodach
W świątyniach szczerości

Oczy radosne, lśniące, marzące
Rozpalą pożar zmian
Który będzie miał przynieść odrodzenie
Nadzieję i życie w nas

Wolności, która jak biały gołąb
W promieniach słońca jasnego
Szybuje nie skrępowana, w pieszczocie
W rozkoszy chłodu powietrza

I tylko w ciemności nocy drżę
BojÄ…c siÄ™ chmur ciemnych
Grzmotów burzy, kropel deszczu
Tej mgły nie przeniknionej krok od nas

Wśród gradu kamieni Wśród języków szorstkich
Wśród żaru kłamstw i obelg przyjaciół
Tablice kamienne czas rozkruszy w zatraceniu
A świątynie runą, jak stal zniszczona przez tlen

Ocena: 4.833
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 25.12.2008r.

Dawied 01 01 2009 (22:02:34)

Dziękuję bardzo

Ines. 01 01 2009 (22:01:24)

Wiersz bardzo mi się spodobał. Doskonały. Daję 6.

Ancilla 26 12 2008 (01:54:59)

Bardzo mi się podoba, ja lubię takie stanowcze wiersze, przy których można się zastanowić nad sensem naszego postępowania. Widzę, że wyraża silne, dojrzałe emocje. Ode mnie 6, bez dwóch zdań.