Z perspektywy dolnej

głowa zachwytu?

głowa zachwytu?

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wow! Trochę mnie zatkało. Świetny. Bardzo mi się podoba! Spokojnie daję 6 ;)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Niezwykle poruszający, prawdziwy i genialny wiersz. Podmiot jest wnukiem, a ten wiersz ma oddać wyraz żalu po stracie osoby, którą kochał nad życie - babci. Wiersz ten jest nie tylko wiersze opisowym. Autor w perfekcyjny sposób połączył opis w formę refleksji, co jeszcze bardziej potęguje uczucie, że utwór powstał z miłości i jest niezwykle szczery. Poprzez cudowne metafory Michał stworzył przepiękny obraz, przesycony dobrem, ale także głębokim ubolewaniem nad stratą. Dla podmiotu babcia była autorytetem. Stalowe okulary mądrości symbolizują nie tylko mądrość. Stal jest bardzo trwałym stopem. Można więc sądzić, że nauki kobiety miały odbić piętno na całe życie swego wnuka. Zegar symbolizuje umykający bezpowrotnie czas, który zbliżał "śnieżnymi krokami", choć z pozoru drobnymi, to jednak znaczącymi tak wiele. Pomiot porównuje babcię do tęczy, który mieni się tysiącem kolorów. Chce zwrócić uwagę na jej bezcenność i jednocześnie ulotność. Pokazuje, że babcia była bardziej przyjaciółką aniżeli osobą, której należy się bać. Kończę, bo się spieszę. Tyle ode mnie. 6.