****(Z kubka mocnej herbaty)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Świetnie czytało się twoje filozoficzne przemyślenia popijając kawę o piątej. Mimo kawy jednak zrobiłeś mi smak na taką gorzką herbatę bez cukru. Świetnie zamknąłeś temat tęsknoty, wyalienowania, straty i smutku w...zwykłym kubku herbaty właśnie. A raczej w szklance.
W tym chyba tkwi - jedno z wielu - piękno poezji. W tym, że w z pozoru banalnej rzeczy, czy przedmiocie poeta potrafi zamknąć tak głęboką i piękną refleksję. Krótki utwór, który zawiera w sobie ogromne piękno, smutek, rozterkę.
Początek jest dla mnie jednocześnie końcem utworu. Widzimy tytułowy kubek, ulatniającą się parę - i na samym wstępie genialny obraz. Zgliszcza, pale, popiół - fenomenalne zestawienie.
W kolejnych wersach smutek podmiotu lirycznego zostaje pogłębiany, pale płaczą rzewną krwią - rzewną żywicą. Cerata z wypalonej trawy wyglądała fenomenalnie w mojej głowie.
Druga połowa utworu dotyka tej właśnie herbaty. Porównujesz ją ze stratą. Tama z porcelany. Pragnienie ucieczki, wylania z siebie całej złości, frustracji, płaczu. Chęć ucieczki z białego więzienia własnej pamięci.
Wiersz wręcz urwany obrazem fusów, które leżą bezradnie na dnie. Na tym dnie bez-sensu. Gdyby sfilmować twój wiersz - to kamera oddalała by się powoli, fusy malałyby, malały i malały, w tle jakaś smutna solówka...i tak skończyłby się obraz pięknego, filozoficznego utworu - który swoją prostą tematyką dotyka tematów nam wszystkim chyba znanych.
Trochę się pod koniec zamotałem, więc nie pozostaje mi nic jak tylko wystawić należną ocenę. Jak zwykle chyba - tę samą.

Peace,
Zoso