Z dziewczynÄ…

jedyna poczciwa wśród nas-
- to Poezja
choć z niej także
Å‚amacz beztroski serc powÄ…tpiewajÄ…cy
to patrząc mi w oczy mówi-
nawet śmierć
dusz naszych nie rozłączy

i serca będą w samotni tkwiły
nie wyosobnione, lecz razem kojÄ…ce
siebie wzajemnie
i spojrzÄ™ jej w oczy
to raz koloru serca brÄ…zowego
to błękitu paryskiego o formacie nieba

lecz nawet gdy zwÄ…tpiÄ™
ona nie mężczyzny duchem, co honorem
otaczajÄ…c siÄ™ w oczy nie spojrzy
i powątpiewającym głosem pokaże
brak honoru, co jakimÅ› gorzkim absurdem

ja rozważając zacisznie
dostrzegając piękno
ginącą codzienność lesbijskiej miłości obracając
oczy w stronÄ™ mej kochanki
powiem, dość sucho lecz szczerze całkowicie


już jestem Twoja
Poezjo...

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 20.12.2009r.

ciekły azot 22 12 2009 (11:52:54)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podoba mi się, w ciekawy sposób porównałaś poezję do dziewczyny. Interesujące wyrażenia, np. "błękitu paryskiego o formacie nieba", itepe.

maszróm 21 12 2009 (18:24:43)

A tu nie miało być rymów i też mi przykro, żę po nie wiadomo którym razie gdy go czytałam zauważyłam, że się tam wplotły... W każdym razie to nie było moje zadanie, wiersz miał nie mieć rymów.

Ilveran 21 12 2009 (17:23:21)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Czytając go wczoraj yy dzisiaj o 3 zwaliłam na późną porę niezrozumienie tego wiersza, totalne zakręcenie, ale czytam go teraz iii no jest lepiej, o wiele, ale nadal zawile. Ok, może i ma urok to zagmatwanie, tworzy klimat(nawiasem mówiąc, słabo go wyczułam, jakoś tak przeczytałam ten wiersz i nawet nie pamiętam dokładnie co tam w nim było, nie wpłynął na mnie, nie zapadł w pamięci, nie odcisnął się we mnie). Mi się jednak nie podoba tak ten wiersz, mimowolnie patrzę przez pryzmat Twoich innych prac i no, to nie jesteś taka Ty moja twórczo ulubiona, że tak powiem. Mimo wszystko kawał dobrej roboty, cztery.

Ancilla 21 12 2009 (15:47:16)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ogólnie wiersz przekonuje, piszesz o zjawisku niecodziennie omawianym- o pięknie i miłości do poezji. Jedyne chyba co mnie poraziło to rymy- nie wiem jakoś nieszczególnie za nimi przepadam, ale to nie wpływa na moje zdanie o utworze. Ale wracając do sedna- sens zachowany, cudownie wijesz się między wersami, nie ma banału, nie wieje nudą. Któż podejmuje się takiego ryzyka i pisze o sensie poezji? Mało takich odważnych. Podziwiam, nie miałam okazji wcześniej czytać Twoich wierszy, więc to pierwszy, jaki ujrzałam. Cóż mogę dodać- mnie poruszył.