XIV. Pan Jezus złożony do grobu

Użytkownik ocenił pracę na 5
A jednak tą część opisałaś najlepiej. Widzę dużo metafor, zresztą bardzo ciekawych, np. : "ciszą splatając coraz głębszą więź", to mnie urzekło, bo to jest takie subtelne. Jezus leży w grobie, a matka stara się go zapamiętać takim, jakim był kiedyś, dokładniej jako dziecko w kołysce, wspomina te dobre czasy, a jednak jej syn nadal leży martwy. Jej zły określasz jako te, które dają rośliną wodę, jakby i one miały jakiś pożytek, ukazujesz, że nic w życiu nie jest na marne. Nie ważne, że Pan odszedł, zaznaczasz, że ludzie będą o Nim zawsze pamiętać. Z jednej strony nie ma już nadziei na to, że On wróci, a z drugiej znowu panuje taka idea pogodzenia się z losem, wszystko musi toczyć się swoim rytmem, ale nie wolno zapomnieć o tym, że On był.