Wyznanie cz. 2

Panie…

Stała tam, pośród wielu innych,
Niebo było piękne, bez chmur niewinnych,
Uśmiechała się, wzrokiem szukała szczęścia,

Patrzyłem na nią przez minut wiele,
Piękny uśmiech, chusta na jej ciele,
A ja podejść się bałem,

I tak patrząc w jej stronę, zrozumieć próbowałem,
Szansę, którą pierwszy raz od losu dostałem,
Zostać z nią zapragnąłem,

Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia,
Nie wiedziałem, dlaczego spełniła moje marzenia,
W myślach moich tylko ona została,

Każdego dnia modlę się o nią,
Abyś oświecił ją i spełnij prośby moje,
Wierzę, że mnie wysłuchasz, Panie

Zdaję sobie sprawę, że święty nie jestem,
Lecz każdego dnia tym prostym gestem,
Daje sobie nadziejÄ™,

Monolog z TobÄ… Panie mnie uspokaja,
Od szarej rzeczywistości uwalnia i oddala,
Dziękuje Ci za to Boże,

Jednocześnie proszę Cię Panie,
Daj jej zdrowie, i Twoje zmiłowanie,
Wiem, że jest aniołem od Ciebie zesłanym,

Nigdy tak mocno nikogo nie kochałem,
Sprawy, że tak zakochać się mogę, sobie nawet nie zdawałem,
Oddałbym życie za nią,

Już na koniec drogi Panie,
Błagam Cię wysłuchaj i rozważ me wyznanie,
I doprowadź nas do życia wiecznego w chwale.

AMEN

(19.12.2008)

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 19.12.2008r.

Imbir 19 12 2008 (17:45:08)

Nie urzeka mnie tak samo jak część 1, ale nie jest źle. Konstrukcja poprawna, treść bardzo intrygująca. Oceniam na 4.