Wytrych

Wiesz, bo ja jestem specyficzny.
W telewizji mówią na to - trudny charakter.
Piszę poezję bez metafor. Do ludzi mówię nie wprost.
Uśmiecham się na pogrzebach. Płaczę przy narodzinach
kolejnej gwiazdy show biznesu.

Nie bierz mnie do towarzystwa bo stracimy na tym
razem. Obejrzyjmy komediÄ™. GÅ‚upiÄ…
minę mogę zrobić dla ciebie zawsze. Nigdy
nie będę jak inni, poważnieć przy rozmowach
o pracy, pieniÄ…dzach i rynku walut. Nie interesuje mnie
abstrakcja, to co będzie jutro. Wybiegam w przyszłość
jedynie do kolejnego brzdęknięcia najmniejszej wskazówki.
Zazwyczaj żyję. Ale są chwile kiedy odpływam.
Wtedy krzycz, zwal kołdrę na parkiet, zerwij
spode mnie prześcieradło, uderz
guzikami poduszkowej poszewki.
Jeśli po tym nie wstanę,

pocałuj.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 29.09.2011r.

MÓHA 12 02 2012 (21:15:09)

Inny , intrygujÄ…cy , ciekawy i dobry wiersz .

seska 01 10 2011 (17:20:21)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wow. Nie każdy umie napisać tak prosto i zwyczajnie, ale zarazem niezwykle. W Twoim tekście bardzo mi się podoba operowanie przenośniami. doskonale poradziłeś sobie z podziałem na strofy.
Co do przesłania, nie wiem dlaczego, ale przypomniała mi się piosenka "Psychologia" zespołu happysad.
Piszesz o tym, że mimo zwyczajności podmiot liryczny jest niezwykły. Ma coś więcej, więcej rozumie, więcej czuje, przez to inaczej się trzeba z nim obchodzić, ale dzięki temu właśnie jest taki cenny. Istnieje wiele takich osób, poukrywanych gdzieś ze strachu przed codziennością.
Nie ma co się więcej rozwodzić nad Twoim wierszem.