Wyprawa do wnętrza 3

Użytkownik ocenił pracę na 6
A ja nie zgodzę się z poprzednikiem i spróbuję choć po krótce opisać ten wiersz, udowadniając jego kunszt. Nie określiłbym adresata jako osoby dopiero poznanej lub budzącej dopiero zainteresowanie, o czym świadczą słowa "zasypuję w piasku
pocałunki i słowa ".Samą ciszę określiłbym jako pewien element życiorysu podmiotu i adresata. Element ten nie wskazuje na pozytywne strony obcowania, gdyż wtedy mówilibyśmy o sytuacji stojącej w opozycji do ciszy. Jak dla mnie sytuacja podmiotu do adresata ma być utajniona przed światem, ma być ich własną historią, niezakłóconą przez osoby trzecie. "zagrajmy marsza powitalnego
którego dźwięk pozostanie
wewnątrz nas ". Przełom pomiędzy podmiotem i adresatem jest widoczny. Aczkolwiek jak już wcześniej pisałem utajniony w ich duszach i sercach. Wiersz podoba mi się. Nie wiem dlaczego, ale trochę tytuł mi nie pasuje. Ale oczywiście to tylko i wyłącznie moje zdanie, które nie musi być do końca właściwe.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Cóż muszę stwierdzić, że ten wiersz nie jest nacechowany tak mocno emocjonalnie jak poprzednie części i ciekawi mnie ile jeszcze sprezentujesz nam części. Tutaj widzimy dalszą część w poszukiwaniu, podmiot jako homo viator odnalazł coś, co go zaciekawiło w drugiej osobie. Jest z nią powiązany emocjonalnie, o czym świadczy chęć grania marszy powitalnych na widok tej osoby. Powiem Ci, że nie jest to dla mnie najlepsza z tych części i zapewne nie ostatnia, jednak jako wiersz napisany dla kogoś jest dobry. Taką ocenę wystawiam, gdyż zastrzeżeń nie mam, ale szaleństwa też nie widzę:)