Wyalienowana

jak skoczek po sezonie nie wybijam siÄ™ ze swego
dna przyklejonego do pudełka po butach. czytam
w brukowcu kolejne sprostowanie. jakiÅ› baniak
z wodą przypomina moją głowę. obrośnięte mchem

złudzenia istot o szeroko pojętej inteligencji.
mieszkam tu gdzie ludzie wróżą sobie z fusów
kaw a wyniki wieszajÄ… na drzwiach. podrapane
dachy przez czarne koty szukające innych dróg niż

te prowadzące do nieba. znalazłam pod wycieraczką
klucz do skrzypiących drzwi. zostawiłam po sobie
zapaloną zapałkę. sprane dżinsy. błękitne oczy.
kawałek czerstwego chleba. utopiony w kisielu

rym. szukajÄ…c akceptacji tam gdzie dawno
przestał wiać wiatr. przyklejam na zmarzniętym
murze mój nekrolog.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 11.07.2009r.

maszróm 24 07 2009 (14:26:06)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Ostatnia zwrotka najlepsza. Znowu pięć miliardów przerzutni. Wiesz, jakie to jest męczące? Nie czuję tu zabawy formą. Aczkolwiek to wiersz, chyba najbardziej mnie przekonywujący z Twoich słabizn. :)

Dawied 11 07 2009 (21:36:10)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zakończenie znów mnie nie przekonało. Całość bardzo ciekawie zrobiona i muszę powiedzieć, że forma idealnie pasuje do całości. Bawisz się formą i próbujesz czegoś nowego. Chwali się to bardzo. Jedynie czego mi tu brakuje to tej magii, która by sprawiała, że chciałbym wracać do takiej pracy. Jest dobrze, ale za mało emocjonalnie chyba, zbyt z dystansem podchodzisz do tego? Nie wiem. Znów piątka z minusem.