Wy-pamięć

Użytkownik ocenił pracę na 5
Kolejny cudownie-romantyczny utwór w twoim wykonaniu. W tym wypadku stawiasz na jesienną tęsknotę. Wyczułem w tekście jakiś rodzaj smutku, być może to jesień, melancholia jakaś być może. Wygrałaś najbardziej - i zdobyłaś mnie tutaj przede wszystkim formą. Wiersz czytało się bardzo zwiewnie, zupełnie jakby niósł mnie ten wiatr targający szare prześcieradła. Wstęp przypadł mi tutaj najbardziej do gustu. Świetne obrazy szarych chmur, szarych dni i szarych prześcieradeł. To wszystko miesza się i kryje gdzieś w odmętach myśli bohaterki utworu.
Oddech, jesień, herbata, liście - cóż, październik w swojej pełni. Bardzo ciekawa gra słów (list wędrujący liść spadający) - po której następuje krótkie "my", które zdaje się być w moich oczach samym środkiem wiersza.
Czas kłócący się o chęć istnienia i tęsknoty - wiesz, co ja mogę pisać? Jak zwykle wspaniale-kobieco napisana poezja w twoim wykonaniu. Wciąż ta sama atmosfera, zapach poezji unoszący się w powietrzu. Zwiewność, delikatność, dynamizm, smutek - wszystko współgra ze sobą w lirycznie rytmiczny sposób wprowadzając w głowę czytelnika zapach jesieni, tęsknoty i świeżo upieczonej szarlotki.
Ta ostatnia trochÄ™ dygresjÄ… napisana.
Po gwiazdce przemyślenie, które na pewno ma na celu zostawić czytelnika - a chyba bardziej adresata utworu w prostym zastanowieniu. Czy to stwierdzenie pewne, czy tylko ironiczny szept.
To "pewnie nie" zdaje się być przesiąknięte w moich oczach jakąś straszną niepewnością, zachwianiem, oczekiwaniem - czy faktycznie rozjadą "nas" te kilometry - czy też nie.
Myślę, że nikt nie chce uschnąć na jesień, prawda?



Zoso