Wszystko, co myślisz

Nie pamiętam ani chwili, nie było takiego dnia,
By - widując ją przypadkiem - była smutna, albo zła.
Nie potrafię, myśląc o niej, w duszy nie uśmiechać się.
Wciąż się głowię, gdy mnie mija: „czy zauważyła mnie?”
Jej uroda niewątpliwie przyciąga spragniony wzrok.
Spojrzenie niejednokrotnie onieśmiela pewny krok.
Tajemnicza dusza, której nie opisze tysiąc słów,
Uśmiech i błysk w oku, które są tematem moich snów.
Jest dla mnie zagadką, której nie odgadnę, choćbym chciał.
Nie jeden zmarnował szansę, choć jedną, jedyną miał.
Zwariowana romantyczka, której nie rozumie świat,
Bratnia dusza, dla której samotność to okrutny kat.
Przelewa na papier doświadczenia, które przyniósł los.
Nadzieja na lepsze jutro, którą emanuje głos.
Brak w jej oczach strachu przed tym, co przyniesie nowy dzień.
W pogoni za życia sensem, czasem gubiąc własny cień,
Budzi instynkt każdym ruchem, usypia ostrożny zmysł.
Znikając bez pożegnania pobudza kolejną myśl.
Z początku nie rozumiałem, kim naprawdę dla mnie jest.
Nadal tego nie rozumiem - wieloznaczny każdy gest.
Szczera i wyrozumiała. Serca nie wyniszczy czas.
Trafną, choć bolesną radą wspierała nie jeden raz.
Potrafiła spojrzeć w oczy i powiedzieć „to był błąd”.
Wygląda na taką, która nie boi się biec pod prąd.
Słońce swym oślepia blaskiem; księżyc nie pozwala spać.
Życie, które w nas uderza - tym, czego chcemy się bać.
Wykorzystać swoją szansę - marzenie każdego z nas.
Samotność wśród tłumów bliskich ciąży wewnątrz niczym głaz.
Potykamy się o stopnie na jednej z wybranych dróg,
Próbując odczytać przyszłość - i chociaż wyblakły druk,
Każde z nas do czegoś dąży, każde ma w tym jakiś cel,
By na liście bliskich sercu zapełnić rażącą biel.
Nie wiem, po co Ci to wszystko, czemu pytasz mnie dosadnie
O rzeczy kradnące spokój, schowane głęboko na dnie.
Skrywasz wszystkie odpowiedzi w zakamarkach wyobraźni.
Czy możemy to nazywać początkiem naszej przyjaźni?

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 18.07.2011r.

jazzu 24 07 2011 (12:51:53)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Chłopie, nie wiem czy nie chce Ci się walczyć w Wordem, że w każdym wersie jest duża litera, pomimo tego że poprzedzał ją przecinek? Mi się kiedyś nie chciało walczyć, ale by wiersz miał odpowiednią formę (z którą kiedyś walczyłem) warto mu się przyjrzeć po czasie.
Strofy! Człowieku popatrz na niektóre długie wiersze na portalu, spójrz jak są rozmieszczone. A na koniec odpowiedz mi dlaczego na siłę używasz rymów gramatycznych? Najprostszych, banalnych? Powiem tak, będę miły i dodam go na 3 z gigantycznym minusem, a Ty obiecasz mi, że następny wiersz jaki dodasz porządnie przemyślisz. Ok?

Seba25091993 24 07 2011 (13:15:03)

Z tego co mi wiadomo, każdy kolejny wers powinno zaczynać się od dużej litery, no chyba że np. Inwokacja w "Panu Tadeuszu" jest pisana z błędem. Gramatyczne rymy, tak? A więc to kolejny minus, bo lepiej byłoby, gdyby wiersz rymowany takowych nie posiadał w ogóle. Nie chciałem być złośliwy, ale mam nadzieję, że kolejne prace, które już dodałem będziesz oceniał właśnie Ty i że stracisz troszkę czasu na wystawianie kolejnych negatywnych opinii, na które nie będę odpowiadał ze zwykłego lenistwa i ignorancji. Miłego czytania

jazzu 24 07 2011 (13:23:08)

Jeżeli chcesz się wzorować stylem romantycznym, to Twoja sprawa, ale jeżeli chcesz pisać na miarę naszych dziejów, to warto się przyjrzeć najnowszym wierszom rymowanym, bądź jakimś sonetom (wierszom z późniejszych czasów). Jeśli chcesz, nie będę oceniał Twoich prac, będą w poczekalni aż ktoś je w końcu oceni...

Seba25091993 21 07 2011 (11:03:32)

W 28 wersie jest błąd, powinno być:
Samotność wśród tłumu ludzi ciąży wewnątrz niczym głaz
;)