Wspomnienie śmierci

Żył codziennie z całych sił.
Gdy wojny mrok po cichu wył.
Marzenia ,smutki w tym słowie skrył.
"Kochaj", przed śmiercią nie będę się krył.

Upadł bezsilnie na kamienie.
Upadły zanim jeszcze dwa cienie.
Ciche jęki, zgrzyty,wołania.
Echo, cichego umierania.

Kropla deszczu twarz zmoczyła.
Ciała bez życia schłodziła.
Gwałtowny bezruch,i cisza błoga.
Nie słychać próśb, do Pana boga.

Światło unosi się nad tafla wody
światło twórcom jest ktoś bardzo młody.
Otworzył księgę, odłożył krzyż.
Zgasił świece, zakończył żyć.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 10.03.2009r.

Muffineczka 26 02 2011 (23:26:17)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ja osobiście nie zgadzam się z poprzednikami, lekko się czyta, fakt może i leciutko monotonne, acz raczej nie sądze. Niektóre wiersze bywają denerwujące jak każdy wers się w nim rymuje, jednak na szczęście w Twoim wypadku tak nie jest. Moim skromnym i niestety nieprofesjonalnym, acz szczerym zdaniem wiersz jest świetnyn no i jeszcze orginalna tematyka. BRAWO.

Faun 02 09 2009 (16:55:18)

Użytkownik ocenił pracę na 2
zgadzam się z michalslowem co do kwestii rymów. Zbyt proste, monotonne, czyta się je ciężko do tego jeszcze jednosylabowe miejscami. Wiersz wygląda jak krótkie rymowane opowiadanie, jest banalne w przesłaniu, brakuje mu refleksji, ale to chyba ze względu na ten prozowaty styl. Każda strofa jest do siebie podobna, żadna nie wnosi zbyt wiele. Tym natłokiem interpunkcji również utrudniasz czytanie

michalslow 11 03 2009 (20:46:47)

Mógłbyś być bardziej konsekwentny. Pierwsza strofa, a konkretnie ostatni jej wiersz, gryzie się z całością. Wpierw mówisz o nim, a potem o sobie. Może spróbuj wierszy bezrymowych.