Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Totek

Pseudonim: Totek
Imię: Ania
Skąd: Lębork

Napisanych prac:
- wiersze: 32

Średnia ocen: 4.4
Użytkownik uzyskał: 92 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Wspomnienie chyba z 1943" 15.10.2011
"Pudititia" 12.10.2011
"Wnętrza" 09.05.2012
"Ángelos" 12.04.2011
"W Earl Grey'u" 01.04.2011

Inne prace tego autora:
"Luna" 13.03.2011
"Phos - dzoe" 04.05.2012
"Witraże" 29.05.2011
"Po cichutku" 19.03.2011
"***(Zapatrzeni)" 14.03.2011

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Jestem głodna" - .moniaa. - 6
"Styks" - dusfluran - 6
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Nic się nie stało" - quovadis
"Jestem głodna" - .moniaa.
"Czyś nas stworzył?" - Dawied
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Arkanum" - Salem_de_Lincourt
"puzzle" - Wojtex81
"Niebiesko-żółta flaga" - pisarkownica
"Nadchodzi cisza" - Dawied
"Tylko jeden świt" - Szary sweter
"Medulla oblongata - core..." - quovadis

Wspomnienie chyba z 1943

mówił o ptakach stalowych
co bezszelestnie
cięły bezgwiezdnię

kazali patrzeć
w ziemię
wzrok wbijać

rzęsami przylgnąć
do dróg polnych
żeby tęczówki
oblepił piasek

póki możesz
jedz światło i pij wiatr

żółte buty płakały
oparte o framugę
gdy dom cały
wywlekli przez drzwi

strzeliłby palcami
przy waszym uchu
zmurszałym

zagrał na brwiach
wygiętych od oka
w górę czoła

tylko te błękity
i zdrowaśki
matki

mniej żyjemy
dzisiaj

Dedykacja: Dziękuję, że tworzyłeś naszą historię.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 5
Data dodania: 15.10.2011r.

Astralka 28 12 2011 (14:08:01)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Droga Totek,

pokuszę się o napisanie słów niewielu co prawda, ale z ogromnej wewnętrznej potrzeby je tu wklikuję. Napisałaś piękny, poruszający wiersz i chciałabym podziękować Ci za wzruszenie, jakiego mi dostarczył.

Za dwa wersy tak niesamowicie kończące ten Utwór, za:

"mniej żyjemy
dzisiaj"

Pozdrawiam Cię cieplutko,
Astralka

Zoso 16 10 2011 (16:45:45)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Dorastasz poetycko, Aniu. Coraz chętniej zawieszam oko na twojej poezji i coraz szerszy uśmiech pojawia się na mojej twarzy gdy widzę w poczekalni wiersz twojego autorstwa. Kolejna świetna praca o wojnie, życiu, miłości, walce i smutku. Czytało się świetnie - tytuł od razu naprowadza czytelnika na przypuszczalny czas akcji. Wspomnienia starego, wojennego weterana. Wszystko w pięknym klimacie nadziei, walki, przetrwania:
"póki możesz
jedz światło i pij wiatr"

Bardzo dokładne, wręcz przybliżone, pieczołowite opisy sytuacji, każda strofa to osobny obraz, zdjęcie - z czasów wojny. Dotykasz wojennego schematyzowania, rozkazywali patrzeć tylko w dół, stać w szeregu, uprowadzali, bili, katowali, rozłączali. To wszystko można ujrzeć między wersami twojego utworu. Kilka wtrąceń kursywą nadaje świetną głębię - słyszymy słowa ojca, dziadka, kompana wojny. Wszystko wieńczy piękna puenta:
"mniej żyjemy
dzisiaj" - której chyba nawet nie trzeba komentować. Wszystko zostało powiedziane. Piękna, wysoko-półkowa, dopracowana, dojrzała poezja - którą nic, tylko chłonąć.

Zoso

Totek 17 10 2011 (20:56:30)

Dziękuję, czytając takie komentarze chcę tylko pisać, pisać, pisać... To bardzo motywuje, tym bardziej, że ostatnio miałam sporą przerwę w pisaniu.
Pozdrawiam jesiennie, niedeszczowo