Wróżba z kart

Miałem kiedyś talię kart
takich zwykłych, do gier różnych
i wam powiem, to nie żart,
tu opowieść jestem dłużny.

Już przy pierwszym rozdawaniu
dziwne mi się to wydało,
że przystojny młody walet
chciał być królem, jakich mało.

Trzymał damy się zawzięcie
i czerwonym sercem pałał,
choć dziesiątkę miał już w ręce,
to w marzeniach głód wyzwalał.

Czy to dwójka, czy dziewiątka,
chciał by wszyscy mieli równo,
kiedy króla zbije piątka,
jakież piękne będzie „g.wno”

„G.wno”, jakże stara jest to gierka,
ale mądrość przekazuje.
Nie jest ważna karta wielka.
lecz trumf, który w życiu ci pasuje.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 15.10.2010r.

jazzu 19 10 2010 (21:24:32)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Cóż Sylwku mam Ci powiedzieć, bardzo ładny morał, to jest "fajne" w Twojej poezji. Piszesz niekiedy wiersze prostoduszne, ale i takich człowiek potrzebuje. Cieszę się, że nie musiał nadwyrężać mózgu dzisiaj. Motyw z kartami jest strasznie często wykorzystywany, jednak wybrnąłeś z niego dosyć lekką ręką. Rymy w niektórych miejscach mogłyby być nieco mniej gramatyczne, ale to szczegół. Co mam Ci powiedzieć więcej, mnie szczerze mówiąc nie zachwycił, ale puenta i jego prostota (może tylko ja tak to widzę) działa na jego korzyść, a że wpłynął kojąco na umysł, to dam 5 z minusem (taki mój kaprys na dziś).