Wpatrzeni w Gwiazdy

próbuję zmieścić nieznośną ciszę
w pudełku
w którym ukrywam wspomnienia
usiłuję spalić myśli
płomieniem innych namiętności
których uparcie szukam
z lupÄ… i siatkÄ… na motyle

zamknÄ™ je w jednej klatce z
twojÄ… wizjÄ…
niech pożrą, rozszarpią, zagryzą
potem nasycone twojÄ… krwiÄ…
zginÄ…

zostanie pustka i lód
obojętność od dna do szczytów

karmię się myślami

gdzieÅ› tam sÄ… kroki
odciski stóp na ziemi
rozmokłej od słonych dżdży

pragnę rozumieć że istniejesz
w wyimaginowanym świecie
zamkniętym szczelnie
papierem
przed niepożądanymi falami

znasz melodiÄ™
czasoprzestrzennej metafizyki

dwa serca odległe
zagubione wśród nieubłaganej
zmienności losu
słabe wolnością wyboru
niezdecydowane w swojej
niezłomności

wiesz o co błagasz Boga każdego dnia
czemu budzi ciÄ™ szept nocy
i patrzysz we wszechwładne gwiazdy
jak w zwierciadło
przekazujÄ…ce obrazy innych

pod tą ciemną płachtą
na zimnych płytkach
stoję przykryta płaszczem
melancholii własnych uczuć

wyszukuję gwiazdozbiorów
które opowiedzą mi twoją historię

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 17.04.2009r.

aubrey 18 04 2009 (12:17:48)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Sądzę, że trochę przesadziłaś z metaforami, ale są one na wysokim poziomie i doskonale zostały wplecione w całość. Wiersz o miłości, powiadasz? W końcu do Redakcji przyszło coś porządnego, związanego z tą tematyką. Końcówka bardzo mi się spodobała, a historia przez Ciebie opowiedziana ma sens, ma w sobie co najważniejsze prawdę, którą chyba każdy ceni. Czytelnik może się zamyślić przy tym tekście, pogrążyć się w refleksjach. Budujesz wszystko z codzienności, później trącasz o temat wiary i to jest świetne. Nie podobały mi się przerzutnie, tu troszkę musisz popracować, ale całość ma niesamowity urok. Ode mnie piątka z plusem.