Woluntaryzm

Użytkownik ocenił pracę na 5
Po wymianie zdań pod twoim ostatnim wierszem odnoszę wrażenie, że nie umiesz za cholerę przyjąć odrobiny krytyki. Ciekawi mnie czy za taką ocenę również będziesz miał ochotę odbyć podobną dyskusję?
W tym wypadku nie mam się do czego przyczepić. Dwie strofy, które w dobrym, dobitnym, wręcz rozkazującym stylu prowadzonym przez podmiot liryczny zmuszają do zaciśnięcia pięści i walki za wszelką cenę.
Pierwsza strofa opisuje siedliska zła. Najczęściej czai się ono najbliżej jak tylko możliwe, za rogiem, za dobrze ujętą pazuchą łagodności. Zło działa powoli, jemu nigdzie się nie spieszy - zawsze jest najedzone, zawsze ma wystarczającą liczbę ofiar. Zabija powoli.
Druga strofa jest nakłonieniem do stworzenia własnej broni. Zajrzenia w głąb siebie, zaatakowania zła i stawienia mu się naprzeciw. Bronią zdaniem podmiotu ma być ostrze woli - wola rodzi się przez ciepły płacz. Bardzo dobre obrazy ujęte w krótkiej, dobitnej, męsko napisanej formie - którą można krótko opisać jako "przepis na wyjście na ludzi". Podobało się.


Zoso