Wojenne sieroty

Lasy zielone, ogromne i dumne.
Pozostałości po wielu stuleciach.
Ile to rzeczy widziały?
Świadkami nieszczęsnych chwil były.
Ilu żołnierzy skrywało się
za waszÄ… korÄ…,
liście skrwawione czoła obcierały.
Pod korzeniami tych synów miejsce
wiecznego odpoczynku się znalazło.
Nigdy już swoich matek nie zobaczą.
Jeszcze z oddali, wojennej pożogi
dochodzą do was krzyki i żale.
Wy pamiętacie wszystko,
ale milczycie.
Cichy szmer tylko rozchodzi
się wokoło.
Tęskną piosenkę nucicie,
jak dobra matka
sieroty zbłąkane
do snu utulicie.



(listopad 2007)

Ocena: 3.75
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 27.01.2009r.

m. r. vesper 27 01 2009 (18:07:26)

chyba najlepszy twój wiersz ;] porównując do pozostałych, dam 5 :)

Ani1990 27 01 2009 (16:37:40)

bardzo dziekuje;)

MGryglicki 27 01 2009 (16:31:00)

ładny wiersz, przypomina mi fragmenty "Żołnierza polskiego" ("hej ty brzozo-płaczko" - albo jakoś tak...). Spodobała mi się jego tematyka, wykonanie również jest porządne.