starałem się jak mogłem poskładać
nasze rozbite odbicia
krzycząc z nienawiści do samego siebie
uderzyłem pięścią w swoją wiarę
kawałki nas podskoczyły w przerażeniu
a nasze zwierciadło wykrzywiło się
pod naporem kiełkującego ziarna
niepewności
zasiany wiatr prosi o rozejście się
nastaje przerwa – po czym opada kurtyna
staliśmy się tylko elementem
witrażu wspomnień
Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2
Data dodania: 10.11.2009r.
Użytkownik ocenił pracę na 5
Myslę, że nic nie muszę dodać
Faun
10 11 2009 (21:10:30)
Użytkownik ocenił pracę na 5
no i proszę, dało się. Ten wiersz (również o miłości) przewyższa poziomem ten poprzedni. Tutaj tez jest podłoże emocjonalne i jakoś wyszło o niebo lepiej. Wiem, zgadzam się że filozofia to nie wszystko, ale takie samo stwierdzenie może też wypłynąć z drugiej strony. Poszczególny element w puzzlach poezji jest tylko poszczególnym elementem, nie całością. Ale wracając do wiersza...wyszło ciekawie, na pewno intrygująco, może nawet wieloznacznie, bo tak naprawdę w tym smutnym klimacie, jaki wiersz posiada, można i znaleźć jego odbicie. Można stwierdzić, że wymieszałeś tutaj prostotę z głębszymi fragmentami. Ostatnie strofa wydawała mi się(poprzez pierwszy wers) trochę takim zbyt dużym przeskokiem w przekazie, ale po przeczytaniu do końca zmieniłem zdanie. Całość trzyma się kupy, nie jest to ciężki utwór, ale mimo wszystko pozwala na dłuższe pobycie w nim. Dało się wyczuć emocje
Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.
Statystyki: Wiersze: 7868 | Artykuły: 264 | Recenzje: 234 | Proza: 1644 | Wywiady: 50 | Komentarze: 46624 | Użytkownicy: 3570
Online(5): 4 gości i 1 zarejestrowanych:
exother
Dekalog | Historia | Redakcja | Regulamin rekrutacji
Nasze społeczności: Nasza-klasa | Facebook |
Nasze serwisy: Portal | Forum | Mapa |
Kanały RSS: Prace | Nowości | Wydarzenia
Współpraca: Portal literacki | Copyright © 2008 - 2010, portal literacki wpmt.pl