Wiersze

Siadam, biorę ołówek,
I zaczynam pisać.
Nie ważne co, ważne
Że wyrzucam z siebie
Całą złość i żal.

Słowa są mi posłuszne,
Jak nigdy dotÄ…d.
Same narzucajÄ… siÄ™
Abym je spisała.

Pisze szybko, zachłannie.
Jakby to była moja ostatnia godzina.
Godzina spędzona z kartką papieru.

Powoli dochodzę do końca.
Odkładam ołówek i czytam.
Są to myśli wyplute
Z najgłębszych czeluści mojego umysłu.
To co było tylko powiewem słów
Teraz istnieje naprawdÄ™.
To co chciałam wykrzyczeć,
Zostało wyszeptane.
Ale to nic.
Bo wiersze,
Wiersze uwalniajÄ… nas
Z więzienia myśli.

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 11.05.2009r.

Zuanshie 23 08 2009 (18:57:48)

Zgadzam się z Voolf. Mogę od siebie dodać, że razi mnie forma wiersza. Nie podobają mi się powtórzenia. Styl również niczym nie zachwyca. Wybacz, ale zaczęłaś wiersz tandetnie i równie tandetnie go zakończyłaś. Może i pomysł był, ale marnie to wyszło.

maszróm 11 05 2009 (21:59:39)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Banalne. Sama niegdyś napisałam wiersz o pisaniu wiersza, ale nie był aż tak banalny. Nie ciekawi mnie tu nic, wszystko jest bezpośrednio podane na tacy...