Wielkie dzieło życia

GnijÄ…ca smutkiem rozjechana ropucha
Pachnąca życiem martwa wrona
Roztrzaskany obraz małego jelenia

Surrealistyczny obraz sennego lęku
Padlina w rowie na zawsze złożona

W gołej trzasce dźwięczy pusto ząb
Mięso wciąż nie stygnące gnije

Wielkie dzieło rudego lisa
Dla much martwego ciała stół

Jasna słońca tarcza złotem spływa
Jak potoki górskie wiatrem szemrząc
By owinąć w płaszcz promieni tkanych
kolorze purpury Okaleczone i martwe
Porozrywane lalki Bożego dzieła.

Pomnik przyrody więdnący rakiem i guzem
I tylko lina, a na pętli skóry płat

Biel śniegu na stężałej twarzy
Uwolnionej o mysiego smrodu

Pod parasolem liści rosą błyszczących
Nie nagie kości, różem pachnące

O poranku zimnym, w potoku mgieł
Krzykiem obwieszczono światu
Dziecka narodzin cud
We krwi

Ocena: 4.833
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 31.12.2008r.

Dawied 03 01 2009 (12:58:16)

To rzecz gustu i nie oczekuje, ze każdemu się spodoba. Natomiast argument, że jest długi i nijaki trochę mnie drażni. Lepiej powiedz, że turpizm Ci się nie podoba i tyle

maszróm 03 01 2009 (12:05:44)

Jak dla mnie jakiś taki długi, ale nijaki. Czytając mam wrażenie, że każdy wiersz jest o tej padlinie, a fu. Wcale nie kręci mnie taki styl pisania.

aubrey 01 01 2009 (00:49:50)

Wiersz wyzwala we mnie mieszane uczucia. Jestem na granicy obrzydzenia i zachwytu. I to jest cudowne. Mocna 5.

Dawied 31 12 2008 (21:54:57)

Dzięki wielkie ;) Bardzo miło słyszeć takie słowa :)

Wrzos 31 12 2008 (21:30:38)

Podoba mi się temat pracy, jak i całe wykonanie. Myślę, że to, co miało zostać użyte w powyższym wierszu, znajduje się na swoim miejscu, a reszty nie trzeba dopowiadać. Jak najbardziej piątka i życzę dalszych sukcesów.