Wiara

jestem prochem
prochem popielatym
szarym popiołowym
a moja wiara
jest ziarnem ziarnistym
od Ziarna ziarenkiem

mimo codziennej kawy
ziarno wiary nie jest
aż tak duże
- zbyt małe
zbyt zawadza
chyba go nie ma
nie widzę obecności
na dłoni zatytułowanej
- tu wierzyć

znów na jaw wychodzi
ta głupia ślepota
głupotą zaczęta
na kształt głupoty
ślepota

nie zobaczę – nie podleję
nie podleję – nie zobaczę

użyźnię chyba
całą siebie
to może coś z tego ziarna
wyrośnie

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 15.06.2009r.

Lilka 16 06 2009 (22:11:16)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Twój wiersz ma tę sama nazwę co moje opowiadanie :) fajnie, fajnie. lekko się czyta, przyjemnie. 6

seska 16 06 2009 (12:03:49)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Świetny tekst, ale końcówka mnie rozczarowała. Nie jest zła, ale kurczę, czegoś brakuje, takiego mocnego uderzenie na koniec. Widać, że bawiłaś się tym tekstem, grałaś nim na granicy banału, naiwnego pisania, ale nie przesadziłaś i udowodniłaś, że prócz ziarenka wiary jest w Tobie i ziarno talentu. Oby tak dalej. Pozdrawiam. Pięć z małym minusem.