Wbrew sobie

Użytkownik ocenił pracę na 4
zaciekawiła mnie ta praca. Zawsze od wierszy miłosnych powinniśmy wymagać sporo, by nie wpaść w sidła własnej pułapki i Ty dość zgrabnie sobie z tym zadaniem radzisz. W mojej interpretacji ukazujesz w wierszu sytuacje na chwile przed wrzuceniem się w wir miłości. Całą tą sytuację z nutką wyobraźni i raczej prosto ubierającym ją słownictwem opisujesz, a przy tym wiersz wydaje się być bardzo szczery. Język raczej prosty, ale o dziwo, w tej prostocie zachowana jest pewna głębia. Moim zdaniem powinnaś chyba pomyśleć jeszcze o jednej strofie która miałaby miejsce po przedostatniej strofie. Takie dwa, trzy wersy o tym co się dzieje chwile po runięciu z góry. Myślę, że taka strofa nie byłaby przyczyną do stwierdzenia że praca razi opisowością, a wydaje mi się, że jest ona potrzebna. Zresztą to jest moje zdanie. Po prostu ja bym tak to widział w tym wierszu. Zakończenie dość zaskakujące(w pozytywnym tego słowa znaczeniu) względem poprzedzającej je treści. Wszystko w tym utworze jest jasne, nie jest on trudny, a mimo wszystko w swej prawdziwości, takim bajecznym charakterze potrafi zaintrygować. Po prostu ma w sobie to coś, co pomimo utartej wizji częstuje świeżością. Rodzaj jest wolny, a wydaje mi się, że za mało kreatywnie podeszłaś do kompozycji. Jedynie 4 strofa jest jakaś wyróżniająca się, ale to wyróżnienie w postaci jednego wersu więcej jakoś mało do mnie przemawia. Po prostu za mało twórczej wizji w budowie, co nie zienia i tak faktu, że wiersz można uznać za udana próbę wyprowadzenia swego wnętrza na spacer. Z plusem...