Walentynka

Użytkownik ocenił pracę na 6
Å‚adny Å‚adny tekst,koocham poezje ;]

Użytkownik ocenił pracę na 6
Faunie,

napisałeś bardzo piękny, do zgryzoty melancholijny (dla mnie) wiersz. Czytając ten wiersz wyobrażałam sobie posmutniały, lecz pocieszny podmiot liryczny i umarłą, która jest, która może odezwać się tylko chłodem; A zaraz, przeczytawszy jeszcze komentarz Zoso, zaczęły mi się w głowie snuć coraz to nowe możliwości interpretacyjne. Wszystkie smutne trochę i ten smutek, to mój osobisty klucz do tego wiersza. Niezwykle urzekający w skomplikowaniu, które paradoksalnie prowadzi do prostych sygnałów.

Pozdrawiam CiÄ™ cieplutko,
(zostawiłam parę tylko słów co prawda, ale myślę, że coś niecoś o moim, bardzo osobistym odbiorze Twojego wiersza mówią)
Astralka

Użytkownik ocenił pracę na 6
Kolejny tekst godny sromotnej uwagi zaprezentowany spod twojego pióra. Oczywiście twój poziom jest ustabilizowany niczym kunszt choćby Seana Connerego i raczej już nie spadnie. Piękna ta walentynka jednak przedzierająco-serducho-smutna. Wyobrażałem sobie kobietę zmarłą szepcącą razem z jesiennym wichrem do ucha mężczyzny, jej mężczyzny, gdzieś na jakimś pustym, oplecionym liśćmi cmentarzu. Bardzo smutny język i cała atmosfera pracy sprawiają, że czytelnikowi bez żadnych zahamowań mogą się łezki na polikach wyjawić. Mnie się niestety nie wyjawiły, ale były bardzo blisko. Ty i twoja poezja - przede wszystkim zachwycacie obrazami. Obrazami, które ty-Faun wraz z nią-poezją zamieniacie w jeden, piękny i olśniewający liryczny film (niezłe). Nic więcej tutaj nie muszę dodawać oprócz tego, że czuję zapach cmentarnych liści, świec, czuję ciepło płaszcza miłości - która oplata kochanków nawet po śmierci. Miło czytać takie prace, gdy za oknem śnieżyca.