W zapachach incepcji...

Użytkownik ocenił pracę na 6
Hej!

Znów mam wielką przyjemność czytać Twoją pracę. Myślę, iż bardzo dobrze mogłaby być kontynuacją poprzedniej, gdyż widzę w niej tą samą tematykę i uczucia. Czuć Twoje wielkie rozgoryczenie, jakbyś miała pretensje do świata za to, jaki jest. Podmiot liryczny sprawia wrażenie osoby wyobcowanej z własnej woli, indywidualisty(takiego outsidera), który z ironicznym uśmieszkiem, a czasami łzami w oczach patrzy na staczających sie ludzi. Wydawało mi się, iż w pewnym momencie miałaś ochotę nawet wykrzyknąć :,,Czy naprawdę o to chodziło temu, kto stworzył Ziemię?!".
,,coś jak prekognicja ogarnia zmysły
i pytanie: A może wszystko to mi się śni?"- w tych zdaniach zobaczyłam nadzieję podmiotu lirycznego na to, ze to wszystko nieprawda, zaraz się obudzi ze złego snu i wszystko będzie dobrze. Takie jakby pocieszanie samego siebie, co jest naprawdę świetnym zakończeniem.
Zaintrygowało mnie słowo ,,incepcja"- czyżby początek, coś w tym rodzaju? Po głebokiej analizie wyrazu wyszło coś w rodzaju ,,zasiania w umyśle"- ta wersja najbardziej pasuje do Twojego utworu, więc jej się trzymam (przypuszczam, że nie jest to nawiązanie do filmu ..).
Myślę, iż czasem w życiu każdego pojawiają sie myśli typu ,,co ja tu robie?" i tak dalej, jednak Ty po raz kolejny wykorzystałaś je w zadziwiająco twórczy i ciekawy sposób.

Życzę dużo szczęścia i pozdrawiam ciepło,
Alabastrowa Marzycielka :)