***(W tym domu)

Salem chyba bardzo się wczuł, ale to tylko dobrze...

Zoso,
ahoj, dawno Cię nie 'słyszałam". Na szczęście słowo jest jak zawsze wierne.
Zatrzymałam się przy tym wierszu na dłużej, choć ostatnio żaden mnie nie przyciągnął. Tutaj jest coś, w czym można wygrzebać i rozgrzebać siebie. Nawet nie chodzi o sytuację a o siebie samego w sobie.
Jest wieczór, jest Buckley, ale będę twarda.
Odnalazłam się w mikroprzestrzeni tego wiersza. W jego codzienności opartej na emocjach, w jego wrażliwości, cichym buncie. Nie będę analizowała podmiotu, bo to było zbyt banalne w tym przypadku. I przegadane. Nie będę próbowała myśleć, co chodziło Ci po głowie, co wtedy jadłeś lub czego słuchałeś. Wiersz przede wszystkim musi autonomicznie istnieć sam. Żadna muzyka nie sprawi, że poczuję go prawdziwiej.
Jeszcze plus za sensualność. Dzięki za uwagę, pa.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ach pierwsze dwie strofy opisują moją sytuację. Taaak, każdy musi mieć do, każdy musi mieć dokąd wracać, a czy Ty masz dom? Przecież każdy musi go mieć. W domu też można siedzieć zamknięty, można nie wychodzić, ponieważ tak jest wygodniej. Uczysz się życia, podeślij mi podręcznik, pocztą kurierem, przez listonosza kulawego. Rodzinny dom trącił krzykiem, podobnie jak mój, zwyczajnie ściany wrzeszczały tak głośno jak ludzie... i te zupy, zaprawiane płaczem. Aż 4 tysiąclecia, czekał podmiot, jak anioł upadły, żeby wzlecieć do swoich świetlistych krewnych. Poezja uskrzydla. Ostatnia zwrotka, taki wyciskacz łez, prawdziwy, taki bliski mnie... Slava... Salem... (poruszony odchodzi)