W ciasnym dole

Tak na świecie zapachniało inaczej,
tak z każdym tchnieniem gorzej.
Niby nic - zapach - zgnilizna.
Na stosach płonęły ciała,
jak słoma kruche, kwieciste.

O wschodzie zrodziła się pleśń
na promieniach, jak na ptakach, niósł ją Bóg.
Pokryła usta sino-blade, kobiece, potargane,
a w pantofelku zlękła się mysz.
Krople zakrzepłe osiadły w ciszy - na ścianie.
W oczy nalali szczęście prochem
i dama naga, niepokalana, pięknie zaistniała
- na drewnianym stole wśród kruków.

Pod skórą jest cienka nić, spleciona z ciszy,
na której dusza gra nutki pęknięte,
a ponad tym jest zegar, wciąż milczący.
Na kartce zapisali pytanie, panny krwiÄ…...

A później ktoś zakopał ciało.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 28.12.2009r.

Ilveran 29 12 2009 (11:49:40)

Najbardziej lubię w Twoich wierszach to, że niejako bierzesz mnie za rękę i przeprowadzasz przez drzwi już samego tytułu. I mogę tak stać oczarowana obrazem, jaki mi pokazujesz za pomocą słów. Niesamowicie pobudzasz wyobraźnię, łączysz słowa. Potargane usta mnie zabiły. Ale już odradzałam się w kolejnych wersach, by znów runąć do ciasnego dołu. Czy za dużo interpunkcji? Jest to wiersz biały, jesteś w niej konsekwentny, to dobrze, a uważam, ze pomaga ona ważyć słowa, poczuć jeszcze bardziej klimat. Za drugim, trzecim razem czyta się coraz lepiej. Nie nudzisz po czasie, a to na plus. No. Całkiem nieźle, jak na chwasta ;p

Ancilla 28 12 2009 (00:31:10)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Za dużo interpunkcji, jak dla mnie. Wielokropek-niekonieczny był. Pierwsza strofa genialna, udana! Spodobało mi się, lekko zamroziło krew, widzę, że ironia się wkradła. "W oczy nalali szczęście prochem" świetne to jest! Ten wers jest najwspanialszym fragmentem całego wiersza. Ogólnie patrząc to praca nie jest tak ciekawa jak inne w Twoim wykonaniu. Brakuje, dużo mi brakuje, przede wszystkim stanowczości. Emocje jako takie są, ale więcej w tym ironii (fajnie, ironia tutaj odgrywa ważną rolę). Mógłbyś wpleść więcej grozy, smutku. Praca nie najgorsza, ale bywał lepsze.