VI. Weronika ociera twarz Panu Jezusowi

W tej części już udowodniłaś, że potrafisz nadać swojej twórczości uniwersalnego charakteru. Z Weroniki uczyłaś symbol heroicznej walki o godność drugiego człowieka. Jej postawę śmiało można nazwać altruistyczną. Postać Maryi dodatkowo wzbogaca całość, która sama w sobie tworzy mistyczną aurę wokół śmierci Jezusa. To, że Weronika chciała być drugą Matką Bożą jest niesamowite, w tym miejscu zatrzymałem się i myślałem czy było tak naprawdę? Trudno jest mi ocenić analogiczność jej zachowania, ale porównanie godne braw. Zastanawiam się tylko, czy aby zakończenie na pewno oddaje sens reszty utworu. Pewną myśl burzy epitet "fala nienawiści", który zakłóca odbiór i budzi w czytelniku lęk. Liryka zwrotu do adresata, w której adresatem jest Weronika, która mogłaby być jednym z nas, skłania czytelnika do zadania sobie pytania: Czy i ja poświęciłbym/poświęciłabym się, by pomóc drugiego człowiekowi nawet jeśliby mnie odtrącił, nawet jeślibym nie dostała podziękowania za swój gest? W tym momencie samoistnie nasuwają się słowa Przykazania Miłości. Niech one będą odpowiedzią. Wiersz bardzo dobry.