Utopiec

siedząc nad jeziorem dłonią poszukuję kamienia
rzucę nim jak marzeniem a odbiję się echem
zatopionego statku z kilkoma pomniejszymi portami

chwyciłem w palce krzemień i przypadkiem potarł drugi
wtedy ostatni raz widziałem nadzieję

podziurawione chmurami niebo zebrało się nad głową
by jasnym piorunem oświecić niepewność
wtem spostrzegłem bursztyn i zatopioną w nim historię

oddałem osobowość w splunięciu w ogień
kamień kilka razy odbił się od tafli niczym chwile

krzyk żałości rozniósł się gromkim echem
drzewa wokół drwiąco zapłonęły
utonąłeś jeszcze żyjąc” – wyszeptał mu wiatr

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 14.09.2009r.

Dawied 15 09 2009 (20:43:34)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zakończenie najmniej mnie przekonało, ale po za tym dzięki świetnym porównanium stworzyłeś naprawdę dobry, nie banalny wiersz. Chwilami jest może nieco chaotyczny, ale to nie rzutuje na ogólne wrażenia. Troszkę może za mało emocji i to chyba najbardziej nie pozwalało mi się utopić w tym wierszu. Z małym minusem