Usta

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo mi się podobało. Wiersz zdaje się być bardzo skrupulatnie dopieszczony, dopracowany, przemyślany. Ostatnio do poczekalni trafiało wiele prac, które wyglądały jak napisane "na hura!" i wrzucone. Ten wiersz taki nie jest. W każdej strofie widzę przemyślane słowo, które podmiot liryczny usiłuje przekazać czytelnikowi. Ciekawe, płynne rymy nadające wierszowi smaczek i dynamikę.
Piszesz o słowie ludzkim, o "ustach". Od pierwszej strofy utwór zyskał moją sympatię po wyobrażeniu sobie przeoranych pługiem słów ust. Sami niszczymy własne usta salwami dźwięków - często niechcianych, niemiłych, brzydkich.
Ciekawe środki stylistyczne, porównania przypadły mi do gustu. Bohater wiersza zwraca się do ludzi z pewnego rodzaju pogardą, obrzydzeniem, po pierwsze chce im w końcu ściągnąć z oczu klapki kłamstwa.
Ludzie oczami podmiotu lirycznego są poddani chorobie zawiści, chorobie obserwacji innych. Umieją dostrzegać porażkę drugiego człowieka; nie zdają sobie jednak sprawy co dzieje się na ich własnym metaforycznym "ogródku. Dorosła praca, ukazująca prawdę o ludzkich niedoskonałościach. Widzimy wspomniane w ostatniej strofie maski, bycie kimś innym; niż jest się naprawdę. Jest to nieuleczalny wirus rasy ludzkiej.
Miraże, miraże, miraże i złudzenia. Ludzie kreują sobie własne, wyimaginowane światy, a potem z tych światów uderzają głową o bruk realizmu spadając ze śmiertelną szybkością. (chyba nie do końca dobrze ułożyłem to zdanie - wiesz o co mi chodzi)

Gardła przebite lśnieniem miraży, świat w zaciśniętej dłoni, czy otwieranie ust kamiennym sztyletem - nadają klimat, podobają mi się. Wiersz nie ocieka złością, czy przesadą - jest wyważony, dopracowany. Negatywny osąd XXI-ego wieku z pazurem lekkiej irytacji. Podobało mi się. Brak błędów. Ciekawa tematyka. Nic nie przeczy ocenie bardzo dobrej i taką postawię.
Salut!