Ubiór przedporanny

Użytkownik ocenił pracę na 4
Powrzucałam na zakładki kilka wierszy i tak miałam w zamiarze, że przewertuję je sobie troszeczkę, zatrzymam na pierwszych wersach i wybiorę taki, który mnie najbardziej przyciągnie. Pierwszy był Twój i wiesz co? Nie chciałam iść dalej. Zatrzymałam się, a mój plan spłonął. Spłonął w krótkim:

„wezmÄ™ ciÄ™ sobie
szybko - choć subtelnie
wyrafinowanie“.

Wiesz co powstało po tym kawałku? Uśmiech. A ja lubię się uśmiechać do poezji. Szczególnie dzisiaj dziękuję Ci już na wstępie za ten uśmiech. I wiesz jeszcze, miałam w zamyśle, że nawet jeśli będę mieć zastrzeżenia do reszty wiersza, to podziękuję Ci za te trzy wersy. Także dziękuję raz jeszcze.

I z takim uśmiechem wzięłam się za dalsze linijki. Linijki pełne słów, emocji. Technicznie jest dobrze, nie wybijasz mnie niczym, to bardzo na plus. Bo jeśli techniczność jest w porządku, skupiamy się na treści, ja się skupiłam, więc nie ma sensu bardziej w nią wnikać.
Jedziemy wiÄ™c dalej. Bardzo wyraziÅ›cie opisujesz to „branie sobie“. Oj dużo słów pada dużo. Dużo hm „czynów“ wprowadzasz do tekstu, czasowników powiedzmy że. I sporo też epitetów. CzÅ‚owiek czyta i idzie siÄ™ z lekka przytÅ‚oczyć tym wszystkim. Tak jakbyÅ› chciaÅ‚a za dużo przekazać w takiej formie krótkiej, bo krótkiej, caÅ‚kiem innej niż proza. Ja siÄ™ czujÄ™ przytÅ‚oczona. Zachwycona linijkami czytanymi oddzielnie, ale naprawdÄ™ przytÅ‚oczona caÅ‚oÅ›ciÄ…. Upijanie, rozlewanie, karmienie, taÅ„czenie. Rozkosz, upojenie, ognistość, oczy. To wszystko w trzech wersach! Takie to napchane. Nie mówiÄ™, że źle, bo Twoja wizja bardzo mi siÄ™ podoba, ale co za dużo tooo to źle. ZakoÅ„czenie interesujÄ…ce. Jednak szkoda, że misa siÄ™ przelaÅ‚a.

I co ja mam z Tobą zrobić. Takie 4. Choć wierzę, że gdybyś tak na siłę trochę nie szukała barwności, wielu słów, mogłoby powstać coś bardzo bardzo dobrego. Zostaje mi czekać na kolejne prace.