U wszystkich wrót

Użytkownik ocenił pracę na 3
Akbar,

Ta enigmatyczność stanie się niedługo(o ile już się nie stała) Twą manierą. Nie mówię, że to źle. Sądzę jednak, że powoli gdzieś się w niej zatracasz. Pamiętaj wszystko ma swoją cenę, jeśli konstruujesz mgliste porównania z przeważającym użyciem języka potocznego, trudniej o uniwersalne piękno. Choć z zestawieniem szeroko rozumianej potoczności składa się to na paradoks, lecz zdaje mi się, że powoli brniesz ku przepaści. Między Tobą jako autorem a czytelnikiem, zawartej w interpretacji. Nie jest celem poety przysparzać odbiorcę o jakiekolwiek cierpienie, nawet te wysokich lotów, kiedy ten tkwi zawieszony między słowem a rzeczywistością. Tyle o porównaniach, które szczelnie wypełniają dzieło.

Co do konceptu, no cóż niech Ci chwała będzie za Picassa, bez niego żadnej tu wskazówki co spójności, przedstawianych "obrazów" w kolejnych strofach. A tak można mniemać, że ten pozorny chaos składa się jednak w całość, choć trudno mi tu, aż taką abstrakcję złożyć w cokolwiek co mieściłoby się w jakiekolwiek ramy. Raz jeszcze przypomnę umiejscawianie takich tropów; znanych, o określanym autorytecie dzieł i twórców. Nigdy! Nigdy, nie mogą oni przysłaniać całości ! Mówiąc brutalnie to dodatek a nie temat, chyba że w uzasadnionych przypadkach i jawny jest tu taki odbiór, funkcja. Natomiast tu, dzieło nie istniało by bez wspomnianego malarza, a trudno mi odnieść się tylko do jego osoby, czy twórczości w kontekście całości wiersza. I to jest już spore ostrzeżenie, "przepaść 200 m" - a co jak znak wiatr obróci? I będziemy w d...* Właśnie.
Słowo, o "interpunkcji" wspomnianej przez Kingę, dla mnie w wierszu nie liczy się jej gramatyczna poprawność, co jej znaczenie intonacyjne oraz składniowe. Zatem reasumując, sporo minusów - ostrzeżeń, dobry koncept, ogólnie ciekawie, rym, który mnie nie urzekł, a jeszcze bardziej zbanalizował styl i mamy 3.

Pozdrawiam,
Stalówka

PS Kingo w wierszu wolnym może występować rym, "nie wywołuj wilka z lasu" :P

Użytkownik ocenił pracę na 5
Nie zaglądałam od wieków do panelu, nawet z żadną, o zgrozo, poezją najbłahszego gatunku od dawna nie miałam do czynienia, dlatego tak miłym dla mnie jest dziś, teraz, w tejże chwili Twój wiersz. Wiersz tchnący abstrakcją, nieuporządkowaniem, takim przemyślanym dobitnie bałaganem jak na obrazach, oczywiście absolutnie nieprzypadkowego tu, Picassa. (Lubię jego obrazy.) Uważam zresztą, że końcówka przez swą enigmatyczność, lakoniczność jest wisienką, takim rozbłyskiem w głowie, eureką. Ponadto, dla mnie, wyszeptaną, pragnącą dyskretności. To, co jeszcze pociąga mnie w Twych wierszach, to te momenty, gdy każesz wrócić oczom do poprzednich wersów, gdy słowa nagle tracą swe uprzednie, nagle zupełnie bezsensowne (choć jeszcze chwilę temu jakże racjonalne) znaczenie. Oraz wyważenie między oszczędnością słowa a jego barokowym wydaniem. Co do tego, czy jest to wiersz wolny czy też nie, może wypowie się nasz wortalowy specjalista, Bartek - ja się nie wypowiadam. Poprawna interpunkcja (jak miła dla oka!), myślę zresztą że korzystna w ogóle dla pracy. Zasłużona piątka.