***(Tylko pustka o czwartej)

Jak nic widzę tutaj inspiracje "Czarnym bluesem o czwartej nad ranem" Ziemianina lub wykonaniem SDM-u. I super. Widzę, że i Ty jesz w samotności. No to mamy dużo wspólnego. Ogólnie całkiem wiersz mi się podoba, podmiot rzuca luźno myślami i to jest podobujące się. Trochę może jest tu inwersji, czasem niepotrzebnych, zwłaszcza jak używa się mowy potocznej i to mnie trochę gryzie. Myślę, że to dobry wiersz i godny przeczytania. Fajnie było zajrzeć teraz do Ciebie.
Gdybyś pytał, to zostawiłam odpowiedź pod "widelcem". Pozdrawiam serdecznie.

Btw. przydałby się tytuł w nawiasie;p

trafiłam przypadkiem i zebrałam się na odwagę, by zamieścić tu moją skromną opinię (biorąc pod uwagę, że znawca poezji ze mnie żaden, jestem gotowa na krytykę krytyki).
Twój wiersz przypadł mi do gustu bardzo. Czytając go, miałam wrażenie, że to wyznania, zmęczone, ale spokojne. Widziałam człowieka, siedzącego na skraju łóżka, z głową wspartą na rękach, nie w jakiś sposób depresyjny; ze znużenia, znudzenia otoczeniem, życiem. Budziłam się dzisiaj często w nocy, szkoda, że nie miałam tego tekstu pod ręką. Mogłabym zaliczyć to jako wczesnoporanną rozmowę z nieznajomym. Wręcz słyszę ton, w jakim ten monolog powinien być wygłoszony. Może powinnam spojrzeć na pracę bardziej pod względem technicznym, ale nie potrafię i chyba nawet nie chcę. Musiałabym rozłożyć go na części, wtedy straciłby ten urok z warstwą sklejonego kurzu.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podmiot liryczny bo od niego chcę zacząć, jest taki jak Ty (między innymi właśnie ja interpretuję Twój wiersz, żeby ktoś inny czasami mnie w tym nie ubiegł). Ogarnięty pustką podmiot liryczny w pierwszej zwrotce został sam na sam z własną tęsknotą, tylko teraz pytanie za czym? Idą dalej przez bezdroża i ścieżki tego utworu spotkam się z coraz większym stopniem użalania się nad sobą, ze strony podmiotu lirycznego. W grę wchodzą już wspomnienia minionych chwil. Kolejną rzeczą jaka przykuła mi uwagę, jest fakt zabijania myśli o samotności przez podmiot wiersza (już tłumaczę zawiłość tego sformułowania). Chodzi mi o to, że liryczne ego wykonuje czynności beznadzieje wskazujące już na stan jego upadłej psychiki (ogarniętej pustką), tylko to mu pozostało, głębsze upodlanie się poprzez doprowadzanie siebie do stanu jeszcze większej beznadziejności. On tęskni za miłością. Przejdę do ostatniej zwrotki. Podmiot wyraża głęboką pogardę dla otoczenia, idzie spać, jednak ostatnie stwierdzenie mówi nam, że nawet w snach nie znajdzie niczego po za pustką... (Wiersz o życiu, naszkicowany twardą kreską i czarnym węglem. Zawiera w sobie silny przekaz i potężny ładunek emocjonalny, o pejoratywnym wyrazie. Nie pozostaje mi nic innego jak pozostawić Ci ocenę. najlepszą, chociaż tak mogę uhonorować Twój trud. Slava! Salem)