Tylko jesieniÄ…

Oooo Blekocik się wpisał a je tego nie zauważyłem?? Gapa ze mnie;)

na wstępie napiszę, że wiersz mi się podoba:) a za co? (bo przecież należy podobajstwo swe uzasadnić), a więc za to, że w niebanalny sposób łączysz banalne słowa przez co konstruujesz ich nowe znaczenia. tak się nawet wyrażę, że operujesz codziennością niecodzienną, co nadają Twojemu utworowi bardzo ciekawego wyrazu. czytając go mimowolnie uśmiechnęłam się pod nosem, co nie jest u mnie częstym zjawiskiem. polubiłam opisaną przez Ciebie jesień.
gdybym oceniała, czego nie robię:P byłabym nawet skłonna dać 5, ale..., no właśnie ale co? Hmmm.. regularna budowa, ładne rymy i brak sylaby w trzecim wersie pierwszej strofy, dałyby ode mnie 4 z małym plusem, (oczywiście w sferze przypuszczeń:P)
pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Taki przeplataniec, jesień - zima, wiosna, lato - znów jesień, która jest tu zresztą bardzo znacząca, poczynając od tytułu poprzez treść. Całe życie podmiotu kręci się wokół tej jednej pory roku, reszta jest nieistotna, należy ją tylko spokojnie, cierpliwie przeczekać, gdyż po niej nastąpi z pewnością utęskniona jesień. Wiersz jest uczuciowy, delikatny, wyciszony, nastrojowy. Ciała płonące wrześniem, rumieńce liściaste - śmietanka i jeszcze wisienką końcówka. Bardzo dobre rymy (ABAB), bogate i niebanalne, mi szczególnie wpadł w oko proletariat - wariat. Zachowana sylabiczność w poszczególnych wersach, klasyczna budowa. Romantyzm w Twoim wydaniu jest szczególny. Czekam z niecierpliwością na kolejne prace ;)